അക്ഷരപ്പൂക്കളം

2 കവിതകള്‍

By ഗിജി ശ്രീശൈലം

ആരെന്ത് പറഞ്ഞാലും…

അരുതെന്ന് പറഞ്ഞാലും
ആ വേദന അവനില്‍
നിറഞ്ഞുനില്‍ക്കും.

ഓര്‍മ്മകളില്ലെന്നു പറഞ്ഞാലും
അതവനെയെന്നും
അലട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കും.

സ്വന്തബന്ധങ്ങളില്ലെന്നു
പറഞ്ഞാലും
അതവനില്‍
ശൂന്യതയായവശേഷിക്കും.

അതുകൊണ്ടുതന്നെയാവാം
വഴിയരികില്‍
വണ്ടിതട്ടിക്കിടന്ന
അവളുടെ ജഡത്തിനവന്‍
കാവല്‍ നിന്നത്…!

ആരും തിരിഞ്ഞുനോക്കി-
ല്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും
നിര്‍ത്താതെ
കുരച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതും…!

*********************
മൌനം

ജാതിയുടെയും
ഉടുപ്പിന്‍റെയും
സമയത്തിന്‍റെയും
കളങ്ങളില്‍
നിന്‍ മാനത്തെ അളന്നുവെച്ചവര്‍,
വേദനയാല്‍ പുളഞ്ഞ് നീ
ആര്‍ത്തലയ്ക്കുമ്പോഴും
ചെറുഞെട്ടല്‍ പോലുമില്ലാതെ
സ്വയം തീര്‍ത്ത മതില്‍ക്കെട്ടിനകത്ത്
അളവുകളും അതിരുകളും
ചികയുകയായിരുന്നു.

 

gijisrisylamnc@gmail.com

കണ്ണീർ ചുരത്തുന്ന കവിതകൾ…

By Praveena Narayanan

വീണ്ടും കാണും എന്ന് കരുതിയതല്ല,അതുകൊണ്ടാണ് അക്കാദമിയുടെ മരച്ചുവട്ടിൽ പടിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ സ്റ്റോപ്പ്‌ എത്തുന്നതിന് മുൻപേ ഇറങ്ങിയത്‌…മരത്തണലിൽ മാറിയിരുന്ന്നോക്കാനാണ് ആദ്യം തോന്നിയത്.താടി ഒന്നൊതുക്കിയിട്ടുണ്ട്,മുഷിഞ്ഞ ചെളി പുരണ്ട മുണ്ടും തോൾ സഞ്ചിയും…
ആദ്യം കണ്ടപ്പോഴത്തെ പോലെ തന്നെ കയ്യിലൊരു പുസ്തകം,അത് വിൽക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിലാണ്…
മാറിയിരുന്ന് നോക്കുന്ന എന്റെ ഊഴം വന്നത് ഏറെ നേരം കഴിഞ്ഞാണ്.മുൻവശത്തെ ഒരു പല്ലില്ലാത്ത നിറചിരിയോടെ വന്ന് പുസ്തകം നീട്ടി…ആ മനുഷ്യനോട് വല്ലാത്ത വാത്സല്യം തോന്നി എനിക്കപ്പോൾ…

“100 രൂപക്ക് തരാം,195 രൂപേടെ പുസ്തകാ…”

“അതല്ലല്ലോ പതിവ്,ഇന്നെന്ത് പറ്റി?”

‘കാശില്ലടീ കയ്യില്…”

‘കവിത ചൊല്ലൂ,കാശ് ഞാൻ തരാം…”

നാല് കവിതക്ക്‌ നൂറു രൂപ വില നിശ്ചയിച്ചു…മരച്ചുവട്ടിലിരുന്ന് ആർക്കും വേണ്ടാത്ത ഒരു കവി വിറയുള്ള ശബ്ദത്തിൽ കവിത ചൊല്ലി…കണ്ണുകൾ വിങ്ങി ചുവക്കുന്നതും നീര് പൊടിയുന്നതും കണ്ടു.എത്രയോ കവിതകൾ പിറന്നുവീണ ആ വിരലുകൾ പിടിച്ച് നീറുന്ന കണ്ണും മനസ്സുമായി ഞാൻ കേട്ടിരുന്നു…എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു,കവിത ഇടക്കൊന്നു നിർത്തി നോവാതെ കവിളിൽ ഒരു കുഞ്ഞടി തന്ന് കരയല്ലെടീ എന്ന് നനഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു…വീണ്ടും കവിത…കവിതയൊഴുകി നനഞ്ഞ് ഞാനും അപ്പുവും……

ചൊല്ലിതീർത്ത് എന്റെ കവി പറഞ്ഞു,
എനിക്ക് വിശക്കുന്നു…
എന്റെ ഉള്ളിൽ വിശക്കുന്ന കുഞ്ഞിനെ ചൊല്ലി വേവലാതി പെടുന്ന ഒരമ്മ പിടഞ്ഞു…..

പക്ഷേ നിന്റെ വിശപ്പും ദാഹവും ഒരിക്കലും തീരാതിരിക്കട്ടെ…കാരണം,എനിക്കിനിയും നിന്റെ കവിതകൾ കേൾക്കണം,ഇതേ മരച്ചുവട്ടിൽ ഒരമ്മയുടെ നിറഞ്ഞ സ്നേഹത്തോടെ നിന്നെ ചേർത്തുപിടിച്ചിരുന്ന് ഇനിയും നിന്റെ കവിതകളിൽ നനയണം…അതുകൊണ്ട് നിനക്ക് ഞാനാശംസിക്കുന്നു,നിത്യവിശപ്പ്,നിത്യദാഹം….

പ്രിയപ്പെട്ട കവീ കണ്ണീർ ചുരത്തുന്ന കവിതകളുമായി ഇനിയും വരിക…

( കവി ലൂയിസ് പീറ്ററിനെ കുറിച്ച് ഫേസ്ബുക്കി ൽ കുറിച്ചത്…)
praveenappm@gmail.com

കഥ- പുഷ്പാഞ്ജലി

By കൃഷ്ണകുമാര്‍ മാപ്രാണം

ക്ഷേത്രത്തില്‍ വലിയ തിരക്കൊന്നുമില്ലായിരുന്നു . പതിവില്ലാതെ എന്നെ കണ്ടതും തിരുമേനി ചോദിക്കുകയുണ്ടായി . ”എന്താപ്പോ ഇങ്കടൊന്നും കാണാറില്ലല്ലോ ഇശ്ശി കാലായല്ലോ .തന്നെയിങ്കട് കണ്ട്ടിട്ട് ..ദൈവവിശ്വാസം ഒന്നുല്ല്യല്ലേ .”

”അങ്ങനെയൊന്നും നിരീച്ചട്ടല്ല ..എവിടെയായാലും മനസ്സിലങ്കട് ഉണ്ടായാപോരെ ,അതിപ്പോ ഇവിടെ വന്ന് മൂന്നുനേരം തൊഴുതാലേ കിട്ടൂന്നൊന്നൂല്ല്യ ല്ലോ ചെലരൊക്കെ എന്നും വരും എന്നുവച്ച് അവര്‍ക്കെയുള്ളു ദൈവവിശ്വാസം എന്നങ്കട് കരുത്യാലോ …….”
”ഏയ് തര്‍ക്കിക്കാനൊന്നും പറഞ്ഞതല്ലാട്ടൊ ..കാണാറില്ല ..അല്ല വീട്ടീന്നും ഇങ്കടൊന്നും കാണണില്ല …. അമ്മയ്ക്കൊക്കെ സുഖാണോ …ഇശ്ശി കാലായിരിക്കണൂ കണ്ടിട്ട് …”
”’വയസ്സായില്ലേ പൊറത്തൊന്നും പോവാറില്ല ..
..ഒരീസം ഒന്നങ്കട് വീണു ..”
”ശിവശിവാ വല്ലോം പറ്റ്യോ ..എനിക്കങ്കട് ഒന്ന് കാണണം ന്ന് ണ്ട് ..വിവരങ്ങളൊന്നും ആരും അങ്കട് പറഞ്ഞൂല്ല്യ ..”
”ഒന്നു രണ്ടുമാസം കൊറച്ച് പ്രയാസായിരുന്നു , ഇപ്പൊ അതൊക്കെ മാറി ന്നാലും പൊറത്തൊന്നും പോവാറില്ല ..”

”ഉം എന്താ ചെയ്യാ ..ഒക്കെ ശര്യാവും ……
പിന്നെ താനെന്തൊക്കെയൊ ഒരൂട്ടം എഴുതുണൂന്നൊക്കെ കേട്ടല്ലോ ..
സാഹിത്യം ല്ലേ …”
”അങ്ങനൊന്നുംല്ല്യ ഒരു രസത്തിന് .”
”ഒരു രസം എപ്പഴും നല്ലതാ ..ഇന്നാള് എന്തോ പത്ര ത്തിലൊക്കെ പടം കണ്ടല്ലൊ ..നങ്ങേമക്കുട്ടി കാണിയ്ക്കേണ്ടായേ …അവള്‍ക്കുംണ്ടേ തന്നെപ്പോലെ ഒരു രസം ”

”ഓ നങ്ങേമക്കുട്ടി ഇപ്പോ ഏത് സ്ക്കൂളിലാ …
ഒരുമിച്ച് പഠിച്ചതാ ”
”അവള് ഇപ്പോ ഇല്ലത്തുണ്ട് ഇബടുന്നാ പോയിവരണേ …ആറുമാസായി ..ഇങ്കട് മാറ്റായിട്ട് ..പിന്നെന്നെച്ചാല് ജോലിയ്ക്കു പോവുമ്പോ എളേ കുട്ടീനെ നോക്കാനും ഒരാളു വേണ്ടേ ഇബട്യാച്ചാല് സാവിത്രീണ്ടല്ലൊ ”
”അതു നന്നായി ”
”അല്ലാ ചോദിക്കാന്‍ വിട്ടു ..എവിട്യാ ഇപ്പോ ഉദ്യോഗം ”
”തൃശ്ശൂരാ ”
”അത്യോ വടക്കുനാഥന്‍റെ മണ്ണില് ..നന്നായി ”

”പിന്നെ തിരുമേനി എനിക്കൊരു വഴിപാട് കഴിക്കണം ”
”ആവാലോ .പറഞ്ഞോളൂ .”
”ഒരു പുഷ്പാഞ്ജലി ”
”കഴിക്കാം ആരുടെ പേര്‍ക്കാ …… നാളും പേരും പറഞ്ഞോളൂ ”
”നാള് മകം പേര് …………..”
”ങ്ങേ…..” പേരുകേട്ടതും തിരുമേനി എന്നെയൊന്നു സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി
”ആരാ ഈ ……….. അതും അന്യമതത്തിലുള്ള … നമ്മടെ അമ്പലത്തിലിങ്ങനെ ആദ്യായിട്ടാ ..അതു വേണോ ”
”അതെന്താ തിരുമേനി അങ്ങനെ ചോദിച്ചേ എന്താ അന്യ മതസ്ഥരുടെ പേര്‍ക്ക് പുഷ്പാഞ്ജലി കഴിക്കണോണ്ട് കൊഴപ്പം ”
”അല്ല ചോദിച്ചൂന്നേളു ആരാ ഈ ……”
”അതെനിക്ക് വേണ്ടപ്പെട്ട ഒരാളാണ് . ഞാനെനിക്കുവേണ്ടി പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാറില്ല ഇതിപ്പോ എനിക്കങ്ങട് തോന്നീ .ഒരുപാടു വേദനിക്കുന്ന കഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരാള് ..എന്തൊക്കെയോ അസുഖങ്ങളും അവര്‍ക്കുണ്ട്…അവരെ ഞാന്‍ നേരിട്ട് കണ്ടിട്ടുപോലുമില്ല ..ഫോണിലൂടെ മാത്രം കേട്ടറിഞ്ഞതാണ് …അവരുടെ വേദനകള്‍ കേട്ടപ്പോള്‍ എനിക്കങ്കട് തോന്നീ ..പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാനും ഒരു പുഷ്പാഞ്ജലി കഴിക്കാനും ….”

”അതിശയായിരിക്കണൂ …”
”അവര് പറഞ്ഞീട്ടൊന്നുമല്ല പുഷ്പാഞ്ജലി കഴിക്കണേ ..പിന്നെ ഈ ജാതീം മതോം നമ്മള് തന്ന്യല്ലേ ഇണ്ടാക്കീത് ചോരേടെ നിറം ഒന്നുതന്ന്യല്ലേ ……”
”ശര്യാ താന്‍ പറഞ്ഞെ …എഴുതുംന്ന് കേട്ടെങ്കിലും ഇത്രയ്ക്കങ്ങട് നോം കരുതീല്ല്യ ….”
”ആര്‍ക്കും എവിടേം പോയി പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാം വഴിപാടും കഴിക്കാം ദൈവമെന്നതു ഒരു ശക്തിയാണ് രുപമൊക്കെ നാം തന്നെ ഇണ്ടാക്കീത് …ഓരോരുത്തര് അവരോരുടെ താല്പര്യംപോലെ ഓരോരോ ദൈവങ്ങളേയും മതങ്ങളേയും ഇണ്ടാക്കീ . ഭൂമീല് ആദ്യമായ് വല്ല മതോ ജാത്യോ ഉണ്ടായിരുന്നോ …..”
”ആയ് …ഇത്രയ്ക്കങ്ങട് …കരുതീല്ല്യ …ഒന്നും കരുതണ്ടാട്ടോ …താന്‍ പോയി തൊഴണംന്നു ണ്ടെങ്കി…തൊഴുതോളു …പ്രാര്‍ത്ഥിക്കണം ന്നുണ്ടെങ്കി ചെയ്തോളു …ആ കുട്ടിയ്ക്കുവേണ്ടി ഞാനങ്ങട് കഴിച്ചോളാം ..പ്രത്യേകം തന്നെ ”
തിരുമേനി ശ്രികോവിലേയ്ക്കു പോയതും ഞാന്‍ നടയ്ക്കല്‍ നിന്ന് വളരെകാലത്തിനു ശേഷം അന്നാദ്യമായ് അവര്‍ക്കുവേണ്ടി തൊഴുതു പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു .ശ്രീകോവിലിനകത്തു മാത്രം കുടിയിരിക്കപ്പെട്ട ദൈവത്തെയായിരുന്നില്ല മനസ്സില്‍ കുടിയിരിക്കപ്പെട്ട ദൈവമായിരുന്നു രുപമില്ലാത്ത ആ ദൈവം വിളികേട്ടിരിക്കുമെന്ന വിശ്വാസത്തില്‍ മുന്നു പ്രദക്ഷിണവും വച്ച് നടയ്ക്കല്‍ എത്തിയതും തിരുമേനി പുഷ്പാഞ്ജലി കഴിച്ച പൂവും പസാദവുമായി പുഞ്ചിരിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു .ഇലക്കീറില്‍ നല്‍കിയപ്രസാദം വാങ്ങി തിരുമേനിയ്ക്കു ദക്ഷിണ കൊടുത്തപ്പോള്‍ തിരുമേനി പറഞ്ഞു
”ഈ പ്രസാദവും പൂവൂം അയച്ചുകൊടുക്കു ആ കുട്ടിയ്ക്കുവേണ്ടി പ്രത്യേകം തന്നെ കഴിച്ചിട്ടുണ്ട് നന്നായി വരട്ടെ ”’

തിരുമേനിയോടു വരട്ടെയെന്ന് പറഞ്ഞ് ക്ഷേത്രത്തില്‍ നിന്നും പോരുമ്പോള്‍ മനസ്സിനു വല്ലാത്തൊരാശ്വാസം തോന്നി .

അന്നത്തെ സ്പീഡ്പോസ്റ്റില്‍ തന്നെ അവര്‍ക്കിതു അയച്ചുകൊടുക്കണമെന്നു കരുതി ഞാന്‍ പോസ്റ്റോഫിസിലേയ്ക്കു വേഗത്തില്‍ നടന്നു ….
ഒരാഴ്ചയ്ക്കുശേഷം മേല്‍വിലാസക്കാരനെ തേടിനടന്നു കാണാതെ ആ കവര്‍ തിരിച്ചെന്നില്‍ തന്നെ വന്നു ചേര്‍ന്നപ്പോള്‍ അതിനുള്ളിലെ പുഷ്പാഞ്ജലിയുടെ പൂവും പ്രസാദവും ഉണങ്ങികരിഞ്ഞുപോയിരുന്നു ….

tvkrishnakumar123@gmail.com

കഥ- സുഹൃത്ത്

By ഡിനുരാജ് വാമനപുരം

ബസ്സ് ഒരു ഹംപ് കടന്നുപോയപ്പോളുണ്ടായ ചാഞ്ചാട്ടത്തിൽ മയക്കത്തിലായിരുന്ന സതീഷ് ഞെട്ടിയുണർന്നു .കണ്ണുകൾ തിരുമ്മിക്കൊണ്ടവൻ ബസ്സിന്റെ സൈഡിലൂടെ പുറത്തേക്കു നോക്കിയെങ്കിലും എങ്ങും കട്ടപിടിച്ച ഇരുട്ട് മാത്രമേ കാണാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളു. വേഗം ഇടത്തേ കൈകൊണ്ടു മുഖം തുടച്ചിട്ടവൻ സീറ്റിലേക്ക് ഒന്നുകൂടിയിളകിയിരുന്നു. മടിയിൽ വച്ചിരുന്ന ബാഗ് അപ്പോഴേക്കും ഊർന്ന് തറയിൽ വീണിരുന്നു അതെടുത്ത് മടിയിലേക്ക് വച്ചിട്ട്‌ തിരിഞ്ഞു കണ്ടക്ടറിനെ നോക്കി സതീഷിന്റെ നോട്ടം തന്റെ നേരെ കണ്ട കണ്ടക്ടർ സതീഷിനോടായി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു “ചേട്ടാ സ്ഥലമായില്ല ഇനിയും അരമണിക്കൂർ കൂടി യാത്രയുണ്ട്, പേടിക്കേണ്ട എത്തുമ്പോൾ ഞാൻ പറയാം”. കണ്ടക്ടറിന്റെ വാക്കുകൾക്ക് ചെറിയൊരു ചിരി സമ്മാനിച്ചിട്ട് സതീഷ് വീണ്ടും സീറ്റിലേക്ക് ചാരിയിരുന്ന്‌ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. സതീഷിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു കടലിരമ്പുന്നുണ്ട്. നീണ്ട 4വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷമാണു സുഹൃത്തായ രഘുവിനെ കാണുവാനായി പോകുന്നത്. കൊല്ലങ്ങളക്ക്മുൻമ്പ് അവൻ രഘുവുമായി പിരിഞ്ഞതിനു ശേഷം തമ്മിൽ ഒരു രീതിയിലുള്ള ബന്ധവും ഉണ്ടായിട്ടില്ലായിരുന്നു. ഒരുമിച്ചുണ്ടായിരുന്ന സമയത്ത് രഘു അവന്റെ നാടിനെപ്പറ്റി പറഞ്ഞ വർണ്ണനകളിൽ നിന്നുള്ള ചെറിയ ഓർമ്മകൾ മാത്രമാണ് ഇ യാത്രയിൽ സതീഷിന് കൂട്ടായുള്ളത്.ഒരു പക്ഷേ ഇന്നു രാത്രിയിൽ രഘു തന്നെ കാണുമ്പോൾ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കും എന്നത് സതീഷ് എത്രത്തോളം സ്വന്തം മനസ്സിലിട്ട് കൂട്ടി കിഴിച്ചിട്ടും മനസ്സിലാക്കിയെടുക്കുവാൻ കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു.

“ചേട്ടാ ചേട്ടൻ പറഞ്ഞ സ്ഥലമെത്തി”… കണ്ടക്ടറുടെ കൈകൾ മെല്ലെ തോളിൽ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ സതീഷ് കണ്ണുകൾ തുറന്നു.വേഗം തന്നെ ഒരു കൈയിൽ ബാഗും തൂക്കിയെടുത്തുകൊണ്ടവൻ ബസ്സിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങി.ഡബിൾ ബെൽ മുഴങ്ങിയപ്പോൾ ബസ്സ് അവനെയും കടന്ന് ഇരമ്പിക്കൊണ്ട് മുന്നോട്ടു പോയി. ആ രാത്രിയിൽ അപരിചിതമായ സ്ഥലത്ത് അവൻ ഏകനായി. കൂട്ടിനായി ചുറ്റും കരിപുരണ്ട കൂരിരുട്ട് മാത്രം. ഇവിടെ നിന്നും ഇനി എങ്ങോട്ടാണ് പോകേണ്ടതെന്ന് അവനുമറിയില്ല. ഭയപ്പെടുത്തുന്ന കറുപ്പിനെ തുളച്ചുകൊണ്ടവൻ കണ്ണുകൾ പലഭാഗത്തേക്കും ചലിപ്പിച്ചു . കുറച്ചു ദൂരെ ഒരു പോസ്റ്റിറ്റിൽ മിന്നാമിന്നിയെ പോലെ പ്രകാശം തെളിയിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു ബൾബ് മിന്നുന്നു. ആ മിന്നുന്ന വെളിച്ചത്തിന്റെ ഭംഗിയിൽ അൽപായുസ്സുകളായ ഇയാംപാറ്റകൾ ആനന്ദ നൃത്തം ചെയുന്നുണ്ട്.പോസ്റ്റിനടുത്തായി ഒരു സ്ത്രീരൂപം നിൽക്കുന്നു.ആ രാത്രിയിൽ ഒരു മനുഷ്യജീവിയെ കണ്ടപ്പോൾ സതീഷിന് അല്പം ആശ്വാസംതോന്നി. അവൻ ആ സ്ത്രീയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അലക്ഷ്യമായി വാരിച്ചുറ്റിയിരിക്കുന്ന നിറം മങ്ങിയ ഒരു സാരിയായിരുന്നു അവൾ ദരിച്ചിരുന്നത് . വാരിപിന്നിയിട്ട പോലെ പാറി കിടക്കുന്ന തലമുടി. കഴുത്തിൽ നേർത്ത ഒരു സ്വർണ്ണമാല, കാതിൽ പ്ലാസ്റ്റികിന്റെ കമ്മലുകൾ, കൈകൾ രണ്ടും മെഴുകു പുരട്ടിയപോലെ ശൂന്യമാണ്. ഇടുപ്പിൽ ഒരു മൊബൈൽ ഫോൺ തിരുകി വച്ചിരിക്കുന്നു.ആരെയോ പ്രതീക്ഷിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഭാവമായിരുന്നു മുഖത്ത്.

“അതേ പെങ്ങളെ ഇവിടെ അടുത്തുള്ള ഒരു രഘുവിനെ അറിയാവോ”…..അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി നിന്നുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

“ഏത് രഘു രണ്ടു,മൂന്നു രഘുമാർ ഇ പരിസരത്ത് താമസിക്കുന്നുണ്ട്”…സംസാരിക്കാൻ ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലാത്ത മറുപടി പറഞ്ഞിട്ട് അവൾ ഉത്കണ്ഠയോടുകൂടി റോഡിന്റെ അങ്ങേ തലയിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു…..

“ഞാൻ പറയുന്ന രഘുവിന്റെ വലത്തേ കണ്ണിന്റെ തഴെയായി ഒരു കറുത്തപാടുണ്ട്”….. അവൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു.

“ആ…. അറിയാം എന്താ കാര്യം”…. ചുമച്ചു കൊണ്ടവൾ ചോദിച്ചു.

സതീഷിന് മറുപടി പറയാൻ അവസരം കിട്ടിയില്ല.ദൂരെ നിന്നും വരുന്ന ഒരു വണ്ടിയുടെ വെളിച്ചം കണ്ടപ്പോഴേക്കും അവൾ പോസ്റ്റിനടുത്തുനിന്നും റോഡിലേക്ക് നടന്നിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അവളുടെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടിപറയാനായി പുറത്തേക്കെടുത്ത വാക്കുകൾ അവൻ തൊണ്ടയിൽ പിടിച്ചു നിർത്തി. ആ വാഹനം അവളെയും കടന്ന് അല്പം മുന്നിലായി ബ്രേക്ക് ചെയ്തു . അവൾ ഓടി അതിനടുത്തേക്ക് ചെന്നുകൊണ്ട് ഡ്രൈവറോട് അല്പം ദേഷ്യത്തോടെ തന്നെ ചോദിച്ചു… “അഞ്ചു മിനിറ്റെന്നും പറഞ്ഞു പോയിട്ടേ ഇപ്പൊ അരമണിക്കൂർ ആകുന്നു… നീ എവിടെ പോയി തുലഞ്ഞതാടാ പട്ടീ ..” ഡ്രൈവർ വല്ലാത്തൊരു ചിരി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.. “പിണങ്ങല്ലേടി മുത്തേ … ജംങ്ഷനിൽ പോലീസ് ചെക്കിങ് ഉണ്ടായിരുന്നു”.. എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് അയാൾ അഞ്ഞൂറിന്റ രണ്ടു നോട്ടെടുത്തു അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. അത് പ്രതീക്ഷിച്ചു നിന്നപോലെ അവൾ വേഗം അതുവാങ്ങി ചുരുട്ടി ഇടുപ്പിലേക്ക് തിരുകി വച്ചു. ഡ്രൈവർ അപ്പോഴാണ് മാറി നിൽക്കുന്ന സതീഷിനെകണ്ടത്. “ആരാടി!! പുതിയൊരുത്തൻ ഞാൻ അറിയാതെ നീ കച്ചോടം തുടങ്ങിയാ”?….
“ചീ അത് ഒരു വഴിപോക്കനാ'” അവൾ ചുണ്ടുകൾ കോട്ടി കൊണ്ട് ഒരു മയമില്ലാത്ത മട്ടിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു..

“മ് പാതിരായ്ക്ക് അല്ലേ വഴിപോക്കൻ പരിപാടി നടക്കട്ടെ…. സാറേ ഇവളെക്കാളും നല്ല സാധനം എന്റെ കൈയിൽ ഉണ്ട് വേണേൽ പറയണേ….. എന്റെ നമ്പർ അവളേൽ ഉണ്ട് വാങ്ങി വിളിച്ചാൽ മതി “.. ഒരു വഷളൻ ചിരിയോടുകൂടി ഇത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് ഡ്രൈവർ വണ്ടിയുമായി കടന്ന് പോയി….

നടന്നു തുടങ്ങിയ അവളോടൊപ്പം ആ ഇരുട്ടിനെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് അവനും നടന്നു. പോകുന്ന വഴിയിലൊന്നും വെളിച്ചമില്ലാത്തതു കാരണം തറയിൽ കിടക്കുന്ന ഉരുളൻ കല്ലുകളിൽ ചവിട്ടുമ്പോൾ അവന് ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ബാലൻസ് തെറ്റുന്നുണ്ട്.നടത്തിനിടയൽ അവർക്കിടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന മൗനം ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു… “രഘുവിനെ കാണേണ്ട കാര്യമെന്താണ്… പറഞ്ഞില്ലല്ലോ”….

“പ്രേത്യേകിച്ചു കാര്യമൊന്നുമില്ല ഞാൻ രഘുവിന്റെ കൂട്ടുകാരനാ”…. ഇത് പറയുമ്പോൾ അവൻ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു… ഒരു തെരുവ്‌വേശ്യക്ക് എന്തെല്ലാം അറിയണും..

” പ്ഫാ കൂട്ടുകാരൻ” ……… ഒരു ആട്ട് ആട്ടിയിട്ട് അവൾ തുടർന്നു .. “പണ്ട് ആ പാവത്തിന്റെ കാശുമുഴുവൻ ഇതുപോലെ കൂട്ടുകാരൻ എന്ന് പറയുന്ന ഏതോ ഒരുത്തൻ പറ്റിച്ചതാ…. രാജാവിനെ പോലെ ജീവിച്ച ആ കുടുംബത്തിനെ തെരുവിലേക്ക് ഇറക്കിയത്”….

അവളുടെ ആ വാക്കുകൾ സതീഷിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു സ്ഫോടനം നടത്തി ..അവനു കാലുകൾ തളരുന്നപോലെ തോന്നി…മനസ്സിലാകെ വല്ലാത്തൊരു ഭാരം അനുഭപ്പെട്ടു… ഈശ്വര തന്നെ കാരണം രഘു….. അവൻ കൈയിലിരുന്ന ബാഗിലെ പിടുത്തം ഒന്നുകൂടി മുറുക്കി പിടിച്ചു. സ്വന്തം നിലനിൽപ്പിനു വേണ്ടി ഒരു കൂടപ്പിറപ്പിനെ പോലെ തന്നെ വിശ്വസിച്ച രഘുവിന്റെ മുഴുവൻ സമ്പാദ്യവും കൊണ്ട് താൻ കടന്നുകളഞ്ഞിട്ടും, കടക്കെണിയിലേക്ക് അവനും കുടുംബവും വഴുതിവീണിട്ടും, തനിക്കെതിരെ ഒരു പരാതിപോലും കൊടുക്കാതിരിക്കണമെങ്കിൽ രഘു തന്നെ എത്രമാത്രം സ്നേഹിച്ചിരുന്നുകാണണും, അങ്ങനെയുള്ള അവനെയാണല്ലോ ഭഗവാനെ താൻ ചതിച്ചതു….. ഇ നിമിഷം വരെ താൻ കരുതിയത് അവൻ സുഖമായി ജീവിക്കുന്നുണ്ടെനാണല്ലോ ഭഗവാനെ !!!. കുറ്റബോധം അവന്റെ മനസ്സിനെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി അറിയാതെ തന്നെ അവന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ ധാര ധാരായി ഒലിച്ചിറങ്ങി.. ഇരുട്ടിന്റെ കറുപ്പിൽ ആ കണ്ണുനീരും ലയിച്ചു ചേർന്നു…

“ദാ അതാണ് വീട്..” അവൾ ഒരു വീടിനെ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു….”

“മ്… വളരെനന്ദി”… എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് അവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും അഞ്ഞൂറിന്റ ഒരു നോട്ടെടുത്ത് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി.

“വേണ്ട സാറെ പണിയെടുക്കാതെ കിട്ടുന്ന പൈസ വാങ്ങി തിന്നാലെ അത് ദഹിക്കില്ല..” ഇതും പറഞ്ഞു അവൾ ഇരുട്ടിലേക്ക് നടന്നു മറഞ്ഞു. കേവലം 100രൂപയ്ക്ക് വേണ്ടി കണ്ടവന്റെ മുന്നിൽ തുണിയുരിയുന്ന വേശ്യക്ക് പോലും ഇത്രമാത്രം അഭിമാനമുണ്ടെന്നു ചിന്തിച്ചപ്പോൾ അവൻ സ്വയം ചെറുതായിപോകുന്നതുപോലെ തോന്നി. നിയന്ത്രിക്കുവാൻ കഴിയാത്ത ഹൃദയമിടിപ്പോടുകൂടി അവൻ അ വീടിനു മുറ്റത്തേക്ക് കയറി. പണിപൂർത്തിയാകാത്ത വീട്…. ചുടുകല്ലുകളിൽ പറ്റിയിരിക്കുന്ന പായൽ കാലപഴകത്തെ വിളിച്ചറിയിക്കുന്നു. മുന്നിൽ ആർക്കോ വേണ്ടി ഒരു സിറോവാൾട് ബൾബ് എരിഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.അതിനു ചുറ്റാകെ പലതരം പ്രാണികൾ വട്ടമിട്ട് പറക്കുന്നു.അവസരം കിട്ടുമ്പോൾ ആ പ്രാണികളെ പിടിച്ച് വിശപ്പടക്കുവാൻ വേണ്ടി തയ്യാറായി ഒരു പല്ലി ചുമരിൽ പറ്റി ഇരിക്കുന്നു. അവൻ വ്യക്തമായി ഓർക്കുന്നു രഘുവിന്റെ വീടിന്റെ പണി നടക്കുമ്പോൾ ആണ് താൻ പണവും കട്ടുകൊണ്ട് പോകുന്നത്. ഇപ്പോൾ ഇ കാണുന്ന വീട് തന്റെ ചതിയുടെ ഒരു സ്‌മാരകം പോലെ അവനെ നോക്കി ഉച്ചത്തിൽ പൊട്ടി ചിരിക്കുന്നപോലെ തോന്നി. തലയ്ക്കുള്ളിലിരുന്ന് ആരോ മൂളുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. ചതിയനാണ് നീ കൊടും ചതിയൻ.!!

ഒന്ന് രണ്ടു പ്രാവശ്യം വാതിലിൽ മുട്ടിയപ്പോൾ പന്ത്രണ്ടു വയസ്സോളം പ്രായം തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ആൺകുട്ടി വാതിൽ തുറന്നു പുറത്തേക്കു വന്നു. വാതിൽ തുറന്നപ്പോളുണ്ടായ എണ്ണയിടാത്ത വിജാഗിരിയുടെ കിർ കിർ ശബ്ദവും നീ ചതിയനാണ് കൊടും ചതിയൻ!! എന്ന് പറയുന്നതായി അവനു തോന്നി.

“ആരാ” ആ കുട്ടി ചോദിച്ചു..” രഘുവിന്റെ വീടല്ലേ..”.. അവൻ ചോദിച്ചു… അതേ എന്ന് പറയുന്നതിനോടൊപ്പം തന്നെ ആ പയ്യൻ വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ട് “അമ്മേ അച്ഛനെ തിരക്കി ആരോ വന്നിരിക്കുന്നു.”

“കയറി ഇരിക്കാൻ പറ ഞാൻ ദാ വരണ് “അകത്തു നിന്നും ഒരു സ്ത്രീശബ്ദം കേട്ടു….. പാതിരായ്ക്ക് ആരാ വന്നതെന്ന് നോക്കാതെ കയറി ഇരിക്കാനോ.. ഇനി എന്റെ വരവ് ഇവർ മുൻകൂട്ടി കണ്ടിരുന്നോ?അവൻ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് വീടിനകത്തേക്ക് കയറി.പെട്ടന്നാണ് അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഭിത്തിയിൽ മാലയിട്ട് തൂക്കിയിരിക്കുന്ന രഘുവിന്റെ വലിയ ഫോട്ടോയിൽ ഉടക്കിയത്.അവന് കണ്ണുകളിൽ ഇരുട്ട് കയറുന്നതുപോലെ തോന്നി, വീഴാതിരിക്കാൻ അടുത്തു കിടന്ന കസേരയിലേക്കവൻ കൈയെത്തി പിടിച്ചു. മറുകൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ബാഗ് പിടുത്തം വിട്ട് നിലത്തേക്ക് വീണു…. അപ്പോഴേക്കും “ചേട്ടനെ കണ്ടില്ലേ”..എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അകത്തു നിന്നും ഒരു സ്ത്രീ അങ്ങോട്ട് കടന്ന് വന്നു. അവളുടെ മുഖം കണ്ടതും ഏതോ ശക്തി പിടിച്ചിരിത്തിയപോലെ അവൻ കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നു പോയി….അവനെ റോഡിൽ നിന്നും ഇതുവരെ കൊണ്ടുവന്നാക്കിയ വേശ്യയായിരുന്നു ആ സ്ത്രീ… .

“നിങ്ങളാണ് എന്റെ ചേട്ടന്റെ പഴയ ആത്മാർത്ഥ കൂട്ടുകാരനെന്ന് റോഡിൽ വച്ചേ രഘുവിന്റെ വീട് ചോദിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായി കാരണം മറ്റൊന്നുമല്ല …. നിങ്ങൾ എന്നായാലും കൈയിൽ ഒരു ബാഗുമായി ഇവിടെ വരുമെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുമായിരുന്നു…. പാവം എന്റെ ചേട്ടൻ ഒരിക്കൽ പോലും പോയ പണത്തെ കുറിച്ച് ഓർത്ത് നീറിയിട്ടില്ല ….പക്ഷേ ആത്മാർത്ഥ സ്നേഹിതൻ ചെയ്ത ചതി അത് അദ്ദേഹത്തിനെ ഒന്നാകെ ഉലച്ചു കളഞ്ഞു… ഓരോ ദിവസവും അതിനെകുറിച്ചോർത്ത് ആ പാവം നീറി, നീറിയാണ് മരണം വരിച്ചത്”..അവൾ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു …. ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് സതീഷിനു ഇ ലോകം മുഴുവൻ തനിക്കു ചുറ്റും കറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൻ ഇരുകൈകളും കൊണ്ട് വീഴാതിരിക്കുവാൻ കസേരയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു……

“ഇ നിമിഷം നിങ്ങളെ ഇവിടെ വച്ച് തീർത്തുകളയണുമെന്ന് എനിക്ക് ആഗ്രഹം ഉണ്ട്…. പക്ഷേ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത് ഒരു പക്ഷേ ഞാൻ ഇല്ലാത്ത സമയത്താണ് അവൻ ഇവിടെ വരുന്നെതെങ്കിൽ ഒരു വാക്ക് കൊണ്ടോ നോട്ടം കൊണ്ടോപോലും ഒരിക്കലും നീയവനെ വിഷമിപ്പിക്കരുതെന്നാണ്….. അത്രയ്ക്ക് ആത്മാർത്ഥയുള്ള സ്നേഹമായിരുന്നു എന്റെ ചേട്ടന് നിങ്ങളോട് ഉണ്ടായിരുന്നത് പക്ഷേ നിങ്ങൾക്കോ”? … .അവൾ നിയന്ത്രിക്കുവാൻ കഴിയാതെ പൊട്ടി കരഞ്ഞുപോയി. ആ പൊട്ടിക്കരച്ചിലിനു മുന്നിൽ… ഭൂമിയിലെ തന്നെ വൃത്തികെട്ട ജീവിയായ തീട്ടം തിന്നുന്ന പന്നിയേക്കാളും വിലകുറഞ്ഞവനായി മാറി അവൻ. കരയുവാൻ പോലും കഴിയാതെ തളർന്നിരുന്നു. താൻകൊണ്ട് വന്ന ബാഗിൽ പണ്ട് രഘുവിന്റെ കൈയിൽ നിന്നും മോഷ്ടിച്ചതിനെക്കാൾ ഇരട്ടി തുകയുണ്ടെങ്കിലും അതൊന്നും ചെയ്തു പോയ തെറ്റിനുള്ള പരിഹാരമല്ലെന്നു അവനു ബോധ്യമായി. ബാഗിനുള്ളിലെ വിയർപ്പിന്റെ ഗന്ധം പുരളാത്ത പണം മുഴുവൻ ഇപ്പോൾ അവനെ നോക്കി അട്ടഹസിച്ചു കൊണ്ട് ചതിയൻ കൊടുംചതിയൻ!!!! എന്നു വിളിക്കുന്നതുപോലെ അവനു തോന്നി. ഒന്നും മിണ്ടാതെ തകർന്നടിഞ്ഞ മനസ്സുമായി അവൻ അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങി… ആ ബാഗ് ഒരു ചെകുത്താനെ പോലെ ആ വീട്ടിനുള്ളിൽ ഇരുന്നു ഉഗ്രമായി അട്ടഹസിച്ചു….ആ കൂരിരുട്ടിൽ ഒരു യന്ത്രം കണക്കെ അവൻ നടന്നുപോകുമ്പോൾ പ്രകൃതിപോലും ഉറങ്ങാതെ ഉണർന്നിരുന്നു അവനെ നോക്കി ഉച്ചത്തിൽ അലറി വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ട്….. പണത്തിനു വേണ്ടി ആത്മാർത്ഥ കൂട്ടുകാരന പറ്റിച്ച നീ ചതിയനാണ് കൊടും ചതിയൻ!!!!!!!…. .

dinurajvpm154@gmail.com

കഥ- ശവം തീനി ഉറുമ്പുകൾ

By സചന ചന്ദ്രൻ

മുൻപെ പോകുന്നവർ പിറകെ വരുന്നവരോട് ദേഷ്യപ്പെട്ടു, വാശി പിടിപ്പിച്ചു, നിര തെറ്റിക്കുന്നവരെ താക്കീത് ചെയ്തു.
ദശാംബ്ദങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഒരു മഹാത്മാവ് തന്റെ അണികളെ നയിച്ചു കൊണ്ട് കടപ്പുറത്തേക്ക് ഒരു ജാഥ നടത്തിയിരുന്നു. അത് ഉപ്പിനു വേണ്ടിയായിരുന്നു. അതിക്രമിച്ചു വന്നു കയറിയവർ കവർന്നെടുത്ത സ്വാതന്ത്ര്യം തിരിച്ചു പിടിക്കാനായിരുന്നു. പ്രായത്തിന്റെ തളർച്ചയോ അലച്ചിലോ ഒന്നും ആ മുന്നേറ്റത്തിൽ കണ്ടില്ലായിരുന്നു. കാരണം ആ യാത്രയ്ക്ക് ഒരു ലക്ഷ്യമുണ്ടായിരുന്നുവല്ലോ… ശക്തവും വ്യക്തവും ആയ ലക്ഷ്യം.
ഇന്ന് മുന്നോട്ട് പോവുന്ന ഇവർക്കും ഉണ്ട് ലക്ഷ്യം. തൊട്ടപ്പുറത്തെ മുറിയിൽ അവരുടെ ലക്ഷ്യം അവരെ കാത്ത് കിടക്കുന്നു. അറിയാൻ കുറച്ചു വൈകി. ഒരു രാത്രിയെങ്കിലും കഴിഞ്ഞിരിക്കണം. ലക്ഷ്യങ്ങൾ ഒന്നല്ലല്ലോ എപ്പോഴും… അതാവാം അറിയാൻ വൈകിയത്.

മഹാത്മാവ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം നേടിയോ ? നേടിയെന്ന് എല്ലാവരും പറയുന്നു.സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചുവത്രെ..ഒരു പാതിരായ്ക്ക്.അത് സന്തോഷം തന്നെ.സ്വതത്രരായല്ലോ എല്ലാവരും.എല്ലാവർക്കും സ്വന്തം ജീവിതം സ്വയം തീരുമാനിക്കാം.ചോദ്യം ചെയ്യാനോ തടവിൽ വയ്ക്കാനോ ആരുമില്ല.

സ്വാതന്ത്ര്യം തന്നെ ജീവിതം
പാരതന്ത്ര്യം മാനികൾക്ക്
മൃതിയേക്കാൾ ഭയാനകം എന്നല്ലേ കവി പാടിയത്..

എന്നിട്ടും എന്തെ ഈ വീട്ടിലെ അമ്മയ്ക്ക് മാത്രം ആ സ്വാതന്ത്ര്യം ഇല്ലാതെ പോയത്? ആരുടേം തടവിൽ അല്ലായിരുന്നുവല്ലോ? എവിടെ വേണേലും പോവാമായിരുന്നുവല്ലോ ?പക്ഷെ, ആ അമ്മ പോയില്ല എങ്ങോട്ടും..ആരും വന്നുമില്ല അന്വേഷിച്ചും..കാത്തിരുന്നു കാത്തിരുന്നു മടുത്തിട്ടുണ്ടാവും.പാരതന്ത്ര്യത്തേക്കാൾ ഭയാനകം ഒറ്റപ്പെടലാണെന്നു ആ അമ്മ ആയിരം വട്ടമെങ്കിലും പറഞ്ഞു കാണണം.
കാക്കി യൂണിഫോമിട്ട പോലീസുകാർ മൈക്കുമായെത്തിയ മാധ്യമ പ്രവർത്തകരോട് പറഞ്ഞു…24മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല കാരണം ഉറുമ്പുകൾ അരിച്ചരിച്ചു നീങ്ങുന്നുണ്ട്.

p.csachana@gmail.com

കവിത- ഇരുട്ട്

By അമൃത കേളകം

വെളുപ്പിന്റെ കുപ്പി നിലത്തുവീണുടഞ്ഞപ്പോ
കുതിച്ചു് മേലേക്ക് പൊന്തിയത്
പോകുന്നേടത്തെല്ലാം വിളക്ക് തൂക്കി ,
ജനാലകളടച്ചു് ,
അടുപ്പുകെടുത്തി
കഞ്ഞീം കറീം വെളമ്പി കളിക്കുന്നത്
കോലായിലെ നിലവിളക്കിനെ
കരിന്തിരി കത്തിക്കുന്നത്
മുത്തശീടെ രാമായണം തുറക്കുന്നത്
മടിയനൊരേട്ടന്റെ ‘വീട്ടുവേല’കളെ
നെലോളിപ്പിക്കുന്നത്
അച്ഛന്റെ ‘കണക്കു’പുസ്തകം
അമ്മക്ക് മുന്നിൽ തുറന്നിടുന്നത്
പത്രാസുകാരി ചേച്ചിപ്പെണ്ണിന്റെ
തലയിലെ പേൻപെറുക്കുന്നത്
ടി.വി.ക്കുള്ളിൽ കത്തിവേഷങ്ങളെ
തട്ടിവിളിച്ചുണർത്തുന്നത്
അങ്ങനെ..അങ്ങനെ..
വടക്കനമ്മാമന്റെ കിറുക്കിനെ
അമ്മായീടെ മുതുകിൽ പതിപ്പിച്ചത്
കഴുത്തിൽ മറുകുള്ള ജാനകീടെ വയറ്റിൽ
‘തടിപ്പി’നെ ഇട്ടുപോയത്
പടക്കുതോറ്റ മിന്നാമിനുങ്ങിനെ
കറന്റുകെടുത്തി ‘കൂട്ടുകൂടാൻ’ സഹായിച്ചത്
വേലത്തരങ്ങള് കണ്ടുമടുത്ത്
ഒടുക്കം ,
വയറ്ചൊരുക്കി
വെളുപ്പിനെ പുറത്തേക്ക് ഛർദിച്ചു്
മുങ്ങിച്ചത്തുപോയത്
പാവം…!

amrutha4one@gmail.com

കവിത- വ്യാമോഹം

By അജിത. എസ് .നായർ

ഒരു കുഞ്ഞു പൈതലായ് അമ്മ തൻ
മടിത്തട്ടിൽ മയങ്ങാൻ മോഹം
കുയിലിന്റെ മധുഗാനം ശ്രവിച്ചു കൊണ്ടൊരു
സ്വരമെങ്കിലും മൂളാൻ മോഹം
പൂമ്പാറ്റ പോൽ വർണ്ണച്ചിറകു വിടർത്തി വിഹായസ്സിൽ പറക്കാൻ മോഹം
പുഷ്പവനത്തിൽ വിളങ്ങി നിൽക്കുന്നൊരു
പുഷപ റാണിയായ് തീരാൻ മോഹം
എങ്ങോ നഷ്ടപ്പെട്ട ബാല്യ സ്മരണയിൽ
ഉല്ലസിക്കാനൊരു മോഹം
പുലർകാല സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങളേറ്റു
പുളകമണിഞ്ഞു നിൽക്കാൻ മോഹം
പുൽത്തലപ്പിൽ വെട്ടിത്തിളങ്ങും മഞ്ഞു –
തുള്ളി കൈക്കുമ്പിളിലെടുക്കാൻ മോഹം
അലസമായ് വീശുന്ന മന്ദമാരുതന്റ
ആശ്ലേഷത്തിലമരാൻ മോഹം
യൗവന സ്വപ്നത്തിൻ മായാ വിമാനത്തിൽ
മേവുന്ന പ്രണയിനിയാവാൻ മോഹം
അസ്തമയ സൂര്യന്റെ ചെങ്കിരണങ്ങളേറ്റു
വെറുതേ നടക്കാൻ മോഹം
ഈ വക മോഹങ്ങൾ പാഴെന്നറിഞ്ഞിട്ടും
വെറുതേ മോഹിക്കാൻ മോഹം

ajisnair@yahoo.com