കഥ- പുഷ്പാഞ്ജലി

By കൃഷ്ണകുമാര്‍ മാപ്രാണം

ക്ഷേത്രത്തില്‍ വലിയ തിരക്കൊന്നുമില്ലായിരുന്നു . പതിവില്ലാതെ എന്നെ കണ്ടതും തിരുമേനി ചോദിക്കുകയുണ്ടായി . ”എന്താപ്പോ ഇങ്കടൊന്നും കാണാറില്ലല്ലോ ഇശ്ശി കാലായല്ലോ .തന്നെയിങ്കട് കണ്ട്ടിട്ട് ..ദൈവവിശ്വാസം ഒന്നുല്ല്യല്ലേ .”

”അങ്ങനെയൊന്നും നിരീച്ചട്ടല്ല ..എവിടെയായാലും മനസ്സിലങ്കട് ഉണ്ടായാപോരെ ,അതിപ്പോ ഇവിടെ വന്ന് മൂന്നുനേരം തൊഴുതാലേ കിട്ടൂന്നൊന്നൂല്ല്യ ല്ലോ ചെലരൊക്കെ എന്നും വരും എന്നുവച്ച് അവര്‍ക്കെയുള്ളു ദൈവവിശ്വാസം എന്നങ്കട് കരുത്യാലോ …….”
”ഏയ് തര്‍ക്കിക്കാനൊന്നും പറഞ്ഞതല്ലാട്ടൊ ..കാണാറില്ല ..അല്ല വീട്ടീന്നും ഇങ്കടൊന്നും കാണണില്ല …. അമ്മയ്ക്കൊക്കെ സുഖാണോ …ഇശ്ശി കാലായിരിക്കണൂ കണ്ടിട്ട് …”
”’വയസ്സായില്ലേ പൊറത്തൊന്നും പോവാറില്ല ..
..ഒരീസം ഒന്നങ്കട് വീണു ..”
”ശിവശിവാ വല്ലോം പറ്റ്യോ ..എനിക്കങ്കട് ഒന്ന് കാണണം ന്ന് ണ്ട് ..വിവരങ്ങളൊന്നും ആരും അങ്കട് പറഞ്ഞൂല്ല്യ ..”
”ഒന്നു രണ്ടുമാസം കൊറച്ച് പ്രയാസായിരുന്നു , ഇപ്പൊ അതൊക്കെ മാറി ന്നാലും പൊറത്തൊന്നും പോവാറില്ല ..”

”ഉം എന്താ ചെയ്യാ ..ഒക്കെ ശര്യാവും ……
പിന്നെ താനെന്തൊക്കെയൊ ഒരൂട്ടം എഴുതുണൂന്നൊക്കെ കേട്ടല്ലോ ..
സാഹിത്യം ല്ലേ …”
”അങ്ങനൊന്നുംല്ല്യ ഒരു രസത്തിന് .”
”ഒരു രസം എപ്പഴും നല്ലതാ ..ഇന്നാള് എന്തോ പത്ര ത്തിലൊക്കെ പടം കണ്ടല്ലൊ ..നങ്ങേമക്കുട്ടി കാണിയ്ക്കേണ്ടായേ …അവള്‍ക്കുംണ്ടേ തന്നെപ്പോലെ ഒരു രസം ”

”ഓ നങ്ങേമക്കുട്ടി ഇപ്പോ ഏത് സ്ക്കൂളിലാ …
ഒരുമിച്ച് പഠിച്ചതാ ”
”അവള് ഇപ്പോ ഇല്ലത്തുണ്ട് ഇബടുന്നാ പോയിവരണേ …ആറുമാസായി ..ഇങ്കട് മാറ്റായിട്ട് ..പിന്നെന്നെച്ചാല് ജോലിയ്ക്കു പോവുമ്പോ എളേ കുട്ടീനെ നോക്കാനും ഒരാളു വേണ്ടേ ഇബട്യാച്ചാല് സാവിത്രീണ്ടല്ലൊ ”
”അതു നന്നായി ”
”അല്ലാ ചോദിക്കാന്‍ വിട്ടു ..എവിട്യാ ഇപ്പോ ഉദ്യോഗം ”
”തൃശ്ശൂരാ ”
”അത്യോ വടക്കുനാഥന്‍റെ മണ്ണില് ..നന്നായി ”

”പിന്നെ തിരുമേനി എനിക്കൊരു വഴിപാട് കഴിക്കണം ”
”ആവാലോ .പറഞ്ഞോളൂ .”
”ഒരു പുഷ്പാഞ്ജലി ”
”കഴിക്കാം ആരുടെ പേര്‍ക്കാ …… നാളും പേരും പറഞ്ഞോളൂ ”
”നാള് മകം പേര് …………..”
”ങ്ങേ…..” പേരുകേട്ടതും തിരുമേനി എന്നെയൊന്നു സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി
”ആരാ ഈ ……….. അതും അന്യമതത്തിലുള്ള … നമ്മടെ അമ്പലത്തിലിങ്ങനെ ആദ്യായിട്ടാ ..അതു വേണോ ”
”അതെന്താ തിരുമേനി അങ്ങനെ ചോദിച്ചേ എന്താ അന്യ മതസ്ഥരുടെ പേര്‍ക്ക് പുഷ്പാഞ്ജലി കഴിക്കണോണ്ട് കൊഴപ്പം ”
”അല്ല ചോദിച്ചൂന്നേളു ആരാ ഈ ……”
”അതെനിക്ക് വേണ്ടപ്പെട്ട ഒരാളാണ് . ഞാനെനിക്കുവേണ്ടി പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാറില്ല ഇതിപ്പോ എനിക്കങ്ങട് തോന്നീ .ഒരുപാടു വേദനിക്കുന്ന കഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരാള് ..എന്തൊക്കെയോ അസുഖങ്ങളും അവര്‍ക്കുണ്ട്…അവരെ ഞാന്‍ നേരിട്ട് കണ്ടിട്ടുപോലുമില്ല ..ഫോണിലൂടെ മാത്രം കേട്ടറിഞ്ഞതാണ് …അവരുടെ വേദനകള്‍ കേട്ടപ്പോള്‍ എനിക്കങ്കട് തോന്നീ ..പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാനും ഒരു പുഷ്പാഞ്ജലി കഴിക്കാനും ….”

”അതിശയായിരിക്കണൂ …”
”അവര് പറഞ്ഞീട്ടൊന്നുമല്ല പുഷ്പാഞ്ജലി കഴിക്കണേ ..പിന്നെ ഈ ജാതീം മതോം നമ്മള് തന്ന്യല്ലേ ഇണ്ടാക്കീത് ചോരേടെ നിറം ഒന്നുതന്ന്യല്ലേ ……”
”ശര്യാ താന്‍ പറഞ്ഞെ …എഴുതുംന്ന് കേട്ടെങ്കിലും ഇത്രയ്ക്കങ്ങട് നോം കരുതീല്ല്യ ….”
”ആര്‍ക്കും എവിടേം പോയി പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാം വഴിപാടും കഴിക്കാം ദൈവമെന്നതു ഒരു ശക്തിയാണ് രുപമൊക്കെ നാം തന്നെ ഇണ്ടാക്കീത് …ഓരോരുത്തര് അവരോരുടെ താല്പര്യംപോലെ ഓരോരോ ദൈവങ്ങളേയും മതങ്ങളേയും ഇണ്ടാക്കീ . ഭൂമീല് ആദ്യമായ് വല്ല മതോ ജാത്യോ ഉണ്ടായിരുന്നോ …..”
”ആയ് …ഇത്രയ്ക്കങ്ങട് …കരുതീല്ല്യ …ഒന്നും കരുതണ്ടാട്ടോ …താന്‍ പോയി തൊഴണംന്നു ണ്ടെങ്കി…തൊഴുതോളു …പ്രാര്‍ത്ഥിക്കണം ന്നുണ്ടെങ്കി ചെയ്തോളു …ആ കുട്ടിയ്ക്കുവേണ്ടി ഞാനങ്ങട് കഴിച്ചോളാം ..പ്രത്യേകം തന്നെ ”
തിരുമേനി ശ്രികോവിലേയ്ക്കു പോയതും ഞാന്‍ നടയ്ക്കല്‍ നിന്ന് വളരെകാലത്തിനു ശേഷം അന്നാദ്യമായ് അവര്‍ക്കുവേണ്ടി തൊഴുതു പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു .ശ്രീകോവിലിനകത്തു മാത്രം കുടിയിരിക്കപ്പെട്ട ദൈവത്തെയായിരുന്നില്ല മനസ്സില്‍ കുടിയിരിക്കപ്പെട്ട ദൈവമായിരുന്നു രുപമില്ലാത്ത ആ ദൈവം വിളികേട്ടിരിക്കുമെന്ന വിശ്വാസത്തില്‍ മുന്നു പ്രദക്ഷിണവും വച്ച് നടയ്ക്കല്‍ എത്തിയതും തിരുമേനി പുഷ്പാഞ്ജലി കഴിച്ച പൂവും പസാദവുമായി പുഞ്ചിരിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു .ഇലക്കീറില്‍ നല്‍കിയപ്രസാദം വാങ്ങി തിരുമേനിയ്ക്കു ദക്ഷിണ കൊടുത്തപ്പോള്‍ തിരുമേനി പറഞ്ഞു
”ഈ പ്രസാദവും പൂവൂം അയച്ചുകൊടുക്കു ആ കുട്ടിയ്ക്കുവേണ്ടി പ്രത്യേകം തന്നെ കഴിച്ചിട്ടുണ്ട് നന്നായി വരട്ടെ ”’

തിരുമേനിയോടു വരട്ടെയെന്ന് പറഞ്ഞ് ക്ഷേത്രത്തില്‍ നിന്നും പോരുമ്പോള്‍ മനസ്സിനു വല്ലാത്തൊരാശ്വാസം തോന്നി .

അന്നത്തെ സ്പീഡ്പോസ്റ്റില്‍ തന്നെ അവര്‍ക്കിതു അയച്ചുകൊടുക്കണമെന്നു കരുതി ഞാന്‍ പോസ്റ്റോഫിസിലേയ്ക്കു വേഗത്തില്‍ നടന്നു ….
ഒരാഴ്ചയ്ക്കുശേഷം മേല്‍വിലാസക്കാരനെ തേടിനടന്നു കാണാതെ ആ കവര്‍ തിരിച്ചെന്നില്‍ തന്നെ വന്നു ചേര്‍ന്നപ്പോള്‍ അതിനുള്ളിലെ പുഷ്പാഞ്ജലിയുടെ പൂവും പ്രസാദവും ഉണങ്ങികരിഞ്ഞുപോയിരുന്നു ….

tvkrishnakumar123@gmail.com

കഥ- സുഹൃത്ത്

By ഡിനുരാജ് വാമനപുരം

ബസ്സ് ഒരു ഹംപ് കടന്നുപോയപ്പോളുണ്ടായ ചാഞ്ചാട്ടത്തിൽ മയക്കത്തിലായിരുന്ന സതീഷ് ഞെട്ടിയുണർന്നു .കണ്ണുകൾ തിരുമ്മിക്കൊണ്ടവൻ ബസ്സിന്റെ സൈഡിലൂടെ പുറത്തേക്കു നോക്കിയെങ്കിലും എങ്ങും കട്ടപിടിച്ച ഇരുട്ട് മാത്രമേ കാണാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളു. വേഗം ഇടത്തേ കൈകൊണ്ടു മുഖം തുടച്ചിട്ടവൻ സീറ്റിലേക്ക് ഒന്നുകൂടിയിളകിയിരുന്നു. മടിയിൽ വച്ചിരുന്ന ബാഗ് അപ്പോഴേക്കും ഊർന്ന് തറയിൽ വീണിരുന്നു അതെടുത്ത് മടിയിലേക്ക് വച്ചിട്ട്‌ തിരിഞ്ഞു കണ്ടക്ടറിനെ നോക്കി സതീഷിന്റെ നോട്ടം തന്റെ നേരെ കണ്ട കണ്ടക്ടർ സതീഷിനോടായി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു “ചേട്ടാ സ്ഥലമായില്ല ഇനിയും അരമണിക്കൂർ കൂടി യാത്രയുണ്ട്, പേടിക്കേണ്ട എത്തുമ്പോൾ ഞാൻ പറയാം”. കണ്ടക്ടറിന്റെ വാക്കുകൾക്ക് ചെറിയൊരു ചിരി സമ്മാനിച്ചിട്ട് സതീഷ് വീണ്ടും സീറ്റിലേക്ക് ചാരിയിരുന്ന്‌ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. സതീഷിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു കടലിരമ്പുന്നുണ്ട്. നീണ്ട 4വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷമാണു സുഹൃത്തായ രഘുവിനെ കാണുവാനായി പോകുന്നത്. കൊല്ലങ്ങളക്ക്മുൻമ്പ് അവൻ രഘുവുമായി പിരിഞ്ഞതിനു ശേഷം തമ്മിൽ ഒരു രീതിയിലുള്ള ബന്ധവും ഉണ്ടായിട്ടില്ലായിരുന്നു. ഒരുമിച്ചുണ്ടായിരുന്ന സമയത്ത് രഘു അവന്റെ നാടിനെപ്പറ്റി പറഞ്ഞ വർണ്ണനകളിൽ നിന്നുള്ള ചെറിയ ഓർമ്മകൾ മാത്രമാണ് ഇ യാത്രയിൽ സതീഷിന് കൂട്ടായുള്ളത്.ഒരു പക്ഷേ ഇന്നു രാത്രിയിൽ രഘു തന്നെ കാണുമ്പോൾ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കും എന്നത് സതീഷ് എത്രത്തോളം സ്വന്തം മനസ്സിലിട്ട് കൂട്ടി കിഴിച്ചിട്ടും മനസ്സിലാക്കിയെടുക്കുവാൻ കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു.

“ചേട്ടാ ചേട്ടൻ പറഞ്ഞ സ്ഥലമെത്തി”… കണ്ടക്ടറുടെ കൈകൾ മെല്ലെ തോളിൽ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ സതീഷ് കണ്ണുകൾ തുറന്നു.വേഗം തന്നെ ഒരു കൈയിൽ ബാഗും തൂക്കിയെടുത്തുകൊണ്ടവൻ ബസ്സിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങി.ഡബിൾ ബെൽ മുഴങ്ങിയപ്പോൾ ബസ്സ് അവനെയും കടന്ന് ഇരമ്പിക്കൊണ്ട് മുന്നോട്ടു പോയി. ആ രാത്രിയിൽ അപരിചിതമായ സ്ഥലത്ത് അവൻ ഏകനായി. കൂട്ടിനായി ചുറ്റും കരിപുരണ്ട കൂരിരുട്ട് മാത്രം. ഇവിടെ നിന്നും ഇനി എങ്ങോട്ടാണ് പോകേണ്ടതെന്ന് അവനുമറിയില്ല. ഭയപ്പെടുത്തുന്ന കറുപ്പിനെ തുളച്ചുകൊണ്ടവൻ കണ്ണുകൾ പലഭാഗത്തേക്കും ചലിപ്പിച്ചു . കുറച്ചു ദൂരെ ഒരു പോസ്റ്റിറ്റിൽ മിന്നാമിന്നിയെ പോലെ പ്രകാശം തെളിയിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു ബൾബ് മിന്നുന്നു. ആ മിന്നുന്ന വെളിച്ചത്തിന്റെ ഭംഗിയിൽ അൽപായുസ്സുകളായ ഇയാംപാറ്റകൾ ആനന്ദ നൃത്തം ചെയുന്നുണ്ട്.പോസ്റ്റിനടുത്തായി ഒരു സ്ത്രീരൂപം നിൽക്കുന്നു.ആ രാത്രിയിൽ ഒരു മനുഷ്യജീവിയെ കണ്ടപ്പോൾ സതീഷിന് അല്പം ആശ്വാസംതോന്നി. അവൻ ആ സ്ത്രീയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അലക്ഷ്യമായി വാരിച്ചുറ്റിയിരിക്കുന്ന നിറം മങ്ങിയ ഒരു സാരിയായിരുന്നു അവൾ ദരിച്ചിരുന്നത് . വാരിപിന്നിയിട്ട പോലെ പാറി കിടക്കുന്ന തലമുടി. കഴുത്തിൽ നേർത്ത ഒരു സ്വർണ്ണമാല, കാതിൽ പ്ലാസ്റ്റികിന്റെ കമ്മലുകൾ, കൈകൾ രണ്ടും മെഴുകു പുരട്ടിയപോലെ ശൂന്യമാണ്. ഇടുപ്പിൽ ഒരു മൊബൈൽ ഫോൺ തിരുകി വച്ചിരിക്കുന്നു.ആരെയോ പ്രതീക്ഷിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഭാവമായിരുന്നു മുഖത്ത്.

“അതേ പെങ്ങളെ ഇവിടെ അടുത്തുള്ള ഒരു രഘുവിനെ അറിയാവോ”…..അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി നിന്നുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

“ഏത് രഘു രണ്ടു,മൂന്നു രഘുമാർ ഇ പരിസരത്ത് താമസിക്കുന്നുണ്ട്”…സംസാരിക്കാൻ ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലാത്ത മറുപടി പറഞ്ഞിട്ട് അവൾ ഉത്കണ്ഠയോടുകൂടി റോഡിന്റെ അങ്ങേ തലയിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു…..

“ഞാൻ പറയുന്ന രഘുവിന്റെ വലത്തേ കണ്ണിന്റെ തഴെയായി ഒരു കറുത്തപാടുണ്ട്”….. അവൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു.

“ആ…. അറിയാം എന്താ കാര്യം”…. ചുമച്ചു കൊണ്ടവൾ ചോദിച്ചു.

സതീഷിന് മറുപടി പറയാൻ അവസരം കിട്ടിയില്ല.ദൂരെ നിന്നും വരുന്ന ഒരു വണ്ടിയുടെ വെളിച്ചം കണ്ടപ്പോഴേക്കും അവൾ പോസ്റ്റിനടുത്തുനിന്നും റോഡിലേക്ക് നടന്നിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അവളുടെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടിപറയാനായി പുറത്തേക്കെടുത്ത വാക്കുകൾ അവൻ തൊണ്ടയിൽ പിടിച്ചു നിർത്തി. ആ വാഹനം അവളെയും കടന്ന് അല്പം മുന്നിലായി ബ്രേക്ക് ചെയ്തു . അവൾ ഓടി അതിനടുത്തേക്ക് ചെന്നുകൊണ്ട് ഡ്രൈവറോട് അല്പം ദേഷ്യത്തോടെ തന്നെ ചോദിച്ചു… “അഞ്ചു മിനിറ്റെന്നും പറഞ്ഞു പോയിട്ടേ ഇപ്പൊ അരമണിക്കൂർ ആകുന്നു… നീ എവിടെ പോയി തുലഞ്ഞതാടാ പട്ടീ ..” ഡ്രൈവർ വല്ലാത്തൊരു ചിരി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.. “പിണങ്ങല്ലേടി മുത്തേ … ജംങ്ഷനിൽ പോലീസ് ചെക്കിങ് ഉണ്ടായിരുന്നു”.. എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് അയാൾ അഞ്ഞൂറിന്റ രണ്ടു നോട്ടെടുത്തു അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. അത് പ്രതീക്ഷിച്ചു നിന്നപോലെ അവൾ വേഗം അതുവാങ്ങി ചുരുട്ടി ഇടുപ്പിലേക്ക് തിരുകി വച്ചു. ഡ്രൈവർ അപ്പോഴാണ് മാറി നിൽക്കുന്ന സതീഷിനെകണ്ടത്. “ആരാടി!! പുതിയൊരുത്തൻ ഞാൻ അറിയാതെ നീ കച്ചോടം തുടങ്ങിയാ”?….
“ചീ അത് ഒരു വഴിപോക്കനാ'” അവൾ ചുണ്ടുകൾ കോട്ടി കൊണ്ട് ഒരു മയമില്ലാത്ത മട്ടിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു..

“മ് പാതിരായ്ക്ക് അല്ലേ വഴിപോക്കൻ പരിപാടി നടക്കട്ടെ…. സാറേ ഇവളെക്കാളും നല്ല സാധനം എന്റെ കൈയിൽ ഉണ്ട് വേണേൽ പറയണേ….. എന്റെ നമ്പർ അവളേൽ ഉണ്ട് വാങ്ങി വിളിച്ചാൽ മതി “.. ഒരു വഷളൻ ചിരിയോടുകൂടി ഇത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് ഡ്രൈവർ വണ്ടിയുമായി കടന്ന് പോയി….

നടന്നു തുടങ്ങിയ അവളോടൊപ്പം ആ ഇരുട്ടിനെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് അവനും നടന്നു. പോകുന്ന വഴിയിലൊന്നും വെളിച്ചമില്ലാത്തതു കാരണം തറയിൽ കിടക്കുന്ന ഉരുളൻ കല്ലുകളിൽ ചവിട്ടുമ്പോൾ അവന് ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ബാലൻസ് തെറ്റുന്നുണ്ട്.നടത്തിനിടയൽ അവർക്കിടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന മൗനം ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു… “രഘുവിനെ കാണേണ്ട കാര്യമെന്താണ്… പറഞ്ഞില്ലല്ലോ”….

“പ്രേത്യേകിച്ചു കാര്യമൊന്നുമില്ല ഞാൻ രഘുവിന്റെ കൂട്ടുകാരനാ”…. ഇത് പറയുമ്പോൾ അവൻ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു… ഒരു തെരുവ്‌വേശ്യക്ക് എന്തെല്ലാം അറിയണും..

” പ്ഫാ കൂട്ടുകാരൻ” ……… ഒരു ആട്ട് ആട്ടിയിട്ട് അവൾ തുടർന്നു .. “പണ്ട് ആ പാവത്തിന്റെ കാശുമുഴുവൻ ഇതുപോലെ കൂട്ടുകാരൻ എന്ന് പറയുന്ന ഏതോ ഒരുത്തൻ പറ്റിച്ചതാ…. രാജാവിനെ പോലെ ജീവിച്ച ആ കുടുംബത്തിനെ തെരുവിലേക്ക് ഇറക്കിയത്”….

അവളുടെ ആ വാക്കുകൾ സതീഷിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു സ്ഫോടനം നടത്തി ..അവനു കാലുകൾ തളരുന്നപോലെ തോന്നി…മനസ്സിലാകെ വല്ലാത്തൊരു ഭാരം അനുഭപ്പെട്ടു… ഈശ്വര തന്നെ കാരണം രഘു….. അവൻ കൈയിലിരുന്ന ബാഗിലെ പിടുത്തം ഒന്നുകൂടി മുറുക്കി പിടിച്ചു. സ്വന്തം നിലനിൽപ്പിനു വേണ്ടി ഒരു കൂടപ്പിറപ്പിനെ പോലെ തന്നെ വിശ്വസിച്ച രഘുവിന്റെ മുഴുവൻ സമ്പാദ്യവും കൊണ്ട് താൻ കടന്നുകളഞ്ഞിട്ടും, കടക്കെണിയിലേക്ക് അവനും കുടുംബവും വഴുതിവീണിട്ടും, തനിക്കെതിരെ ഒരു പരാതിപോലും കൊടുക്കാതിരിക്കണമെങ്കിൽ രഘു തന്നെ എത്രമാത്രം സ്നേഹിച്ചിരുന്നുകാണണും, അങ്ങനെയുള്ള അവനെയാണല്ലോ ഭഗവാനെ താൻ ചതിച്ചതു….. ഇ നിമിഷം വരെ താൻ കരുതിയത് അവൻ സുഖമായി ജീവിക്കുന്നുണ്ടെനാണല്ലോ ഭഗവാനെ !!!. കുറ്റബോധം അവന്റെ മനസ്സിനെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി അറിയാതെ തന്നെ അവന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ ധാര ധാരായി ഒലിച്ചിറങ്ങി.. ഇരുട്ടിന്റെ കറുപ്പിൽ ആ കണ്ണുനീരും ലയിച്ചു ചേർന്നു…

“ദാ അതാണ് വീട്..” അവൾ ഒരു വീടിനെ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു….”

“മ്… വളരെനന്ദി”… എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് അവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും അഞ്ഞൂറിന്റ ഒരു നോട്ടെടുത്ത് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി.

“വേണ്ട സാറെ പണിയെടുക്കാതെ കിട്ടുന്ന പൈസ വാങ്ങി തിന്നാലെ അത് ദഹിക്കില്ല..” ഇതും പറഞ്ഞു അവൾ ഇരുട്ടിലേക്ക് നടന്നു മറഞ്ഞു. കേവലം 100രൂപയ്ക്ക് വേണ്ടി കണ്ടവന്റെ മുന്നിൽ തുണിയുരിയുന്ന വേശ്യക്ക് പോലും ഇത്രമാത്രം അഭിമാനമുണ്ടെന്നു ചിന്തിച്ചപ്പോൾ അവൻ സ്വയം ചെറുതായിപോകുന്നതുപോലെ തോന്നി. നിയന്ത്രിക്കുവാൻ കഴിയാത്ത ഹൃദയമിടിപ്പോടുകൂടി അവൻ അ വീടിനു മുറ്റത്തേക്ക് കയറി. പണിപൂർത്തിയാകാത്ത വീട്…. ചുടുകല്ലുകളിൽ പറ്റിയിരിക്കുന്ന പായൽ കാലപഴകത്തെ വിളിച്ചറിയിക്കുന്നു. മുന്നിൽ ആർക്കോ വേണ്ടി ഒരു സിറോവാൾട് ബൾബ് എരിഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.അതിനു ചുറ്റാകെ പലതരം പ്രാണികൾ വട്ടമിട്ട് പറക്കുന്നു.അവസരം കിട്ടുമ്പോൾ ആ പ്രാണികളെ പിടിച്ച് വിശപ്പടക്കുവാൻ വേണ്ടി തയ്യാറായി ഒരു പല്ലി ചുമരിൽ പറ്റി ഇരിക്കുന്നു. അവൻ വ്യക്തമായി ഓർക്കുന്നു രഘുവിന്റെ വീടിന്റെ പണി നടക്കുമ്പോൾ ആണ് താൻ പണവും കട്ടുകൊണ്ട് പോകുന്നത്. ഇപ്പോൾ ഇ കാണുന്ന വീട് തന്റെ ചതിയുടെ ഒരു സ്‌മാരകം പോലെ അവനെ നോക്കി ഉച്ചത്തിൽ പൊട്ടി ചിരിക്കുന്നപോലെ തോന്നി. തലയ്ക്കുള്ളിലിരുന്ന് ആരോ മൂളുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. ചതിയനാണ് നീ കൊടും ചതിയൻ.!!

ഒന്ന് രണ്ടു പ്രാവശ്യം വാതിലിൽ മുട്ടിയപ്പോൾ പന്ത്രണ്ടു വയസ്സോളം പ്രായം തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ആൺകുട്ടി വാതിൽ തുറന്നു പുറത്തേക്കു വന്നു. വാതിൽ തുറന്നപ്പോളുണ്ടായ എണ്ണയിടാത്ത വിജാഗിരിയുടെ കിർ കിർ ശബ്ദവും നീ ചതിയനാണ് കൊടും ചതിയൻ!! എന്ന് പറയുന്നതായി അവനു തോന്നി.

“ആരാ” ആ കുട്ടി ചോദിച്ചു..” രഘുവിന്റെ വീടല്ലേ..”.. അവൻ ചോദിച്ചു… അതേ എന്ന് പറയുന്നതിനോടൊപ്പം തന്നെ ആ പയ്യൻ വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ട് “അമ്മേ അച്ഛനെ തിരക്കി ആരോ വന്നിരിക്കുന്നു.”

“കയറി ഇരിക്കാൻ പറ ഞാൻ ദാ വരണ് “അകത്തു നിന്നും ഒരു സ്ത്രീശബ്ദം കേട്ടു….. പാതിരായ്ക്ക് ആരാ വന്നതെന്ന് നോക്കാതെ കയറി ഇരിക്കാനോ.. ഇനി എന്റെ വരവ് ഇവർ മുൻകൂട്ടി കണ്ടിരുന്നോ?അവൻ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് വീടിനകത്തേക്ക് കയറി.പെട്ടന്നാണ് അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഭിത്തിയിൽ മാലയിട്ട് തൂക്കിയിരിക്കുന്ന രഘുവിന്റെ വലിയ ഫോട്ടോയിൽ ഉടക്കിയത്.അവന് കണ്ണുകളിൽ ഇരുട്ട് കയറുന്നതുപോലെ തോന്നി, വീഴാതിരിക്കാൻ അടുത്തു കിടന്ന കസേരയിലേക്കവൻ കൈയെത്തി പിടിച്ചു. മറുകൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ബാഗ് പിടുത്തം വിട്ട് നിലത്തേക്ക് വീണു…. അപ്പോഴേക്കും “ചേട്ടനെ കണ്ടില്ലേ”..എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അകത്തു നിന്നും ഒരു സ്ത്രീ അങ്ങോട്ട് കടന്ന് വന്നു. അവളുടെ മുഖം കണ്ടതും ഏതോ ശക്തി പിടിച്ചിരിത്തിയപോലെ അവൻ കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നു പോയി….അവനെ റോഡിൽ നിന്നും ഇതുവരെ കൊണ്ടുവന്നാക്കിയ വേശ്യയായിരുന്നു ആ സ്ത്രീ… .

“നിങ്ങളാണ് എന്റെ ചേട്ടന്റെ പഴയ ആത്മാർത്ഥ കൂട്ടുകാരനെന്ന് റോഡിൽ വച്ചേ രഘുവിന്റെ വീട് ചോദിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായി കാരണം മറ്റൊന്നുമല്ല …. നിങ്ങൾ എന്നായാലും കൈയിൽ ഒരു ബാഗുമായി ഇവിടെ വരുമെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുമായിരുന്നു…. പാവം എന്റെ ചേട്ടൻ ഒരിക്കൽ പോലും പോയ പണത്തെ കുറിച്ച് ഓർത്ത് നീറിയിട്ടില്ല ….പക്ഷേ ആത്മാർത്ഥ സ്നേഹിതൻ ചെയ്ത ചതി അത് അദ്ദേഹത്തിനെ ഒന്നാകെ ഉലച്ചു കളഞ്ഞു… ഓരോ ദിവസവും അതിനെകുറിച്ചോർത്ത് ആ പാവം നീറി, നീറിയാണ് മരണം വരിച്ചത്”..അവൾ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു …. ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് സതീഷിനു ഇ ലോകം മുഴുവൻ തനിക്കു ചുറ്റും കറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൻ ഇരുകൈകളും കൊണ്ട് വീഴാതിരിക്കുവാൻ കസേരയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു……

“ഇ നിമിഷം നിങ്ങളെ ഇവിടെ വച്ച് തീർത്തുകളയണുമെന്ന് എനിക്ക് ആഗ്രഹം ഉണ്ട്…. പക്ഷേ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത് ഒരു പക്ഷേ ഞാൻ ഇല്ലാത്ത സമയത്താണ് അവൻ ഇവിടെ വരുന്നെതെങ്കിൽ ഒരു വാക്ക് കൊണ്ടോ നോട്ടം കൊണ്ടോപോലും ഒരിക്കലും നീയവനെ വിഷമിപ്പിക്കരുതെന്നാണ്….. അത്രയ്ക്ക് ആത്മാർത്ഥയുള്ള സ്നേഹമായിരുന്നു എന്റെ ചേട്ടന് നിങ്ങളോട് ഉണ്ടായിരുന്നത് പക്ഷേ നിങ്ങൾക്കോ”? … .അവൾ നിയന്ത്രിക്കുവാൻ കഴിയാതെ പൊട്ടി കരഞ്ഞുപോയി. ആ പൊട്ടിക്കരച്ചിലിനു മുന്നിൽ… ഭൂമിയിലെ തന്നെ വൃത്തികെട്ട ജീവിയായ തീട്ടം തിന്നുന്ന പന്നിയേക്കാളും വിലകുറഞ്ഞവനായി മാറി അവൻ. കരയുവാൻ പോലും കഴിയാതെ തളർന്നിരുന്നു. താൻകൊണ്ട് വന്ന ബാഗിൽ പണ്ട് രഘുവിന്റെ കൈയിൽ നിന്നും മോഷ്ടിച്ചതിനെക്കാൾ ഇരട്ടി തുകയുണ്ടെങ്കിലും അതൊന്നും ചെയ്തു പോയ തെറ്റിനുള്ള പരിഹാരമല്ലെന്നു അവനു ബോധ്യമായി. ബാഗിനുള്ളിലെ വിയർപ്പിന്റെ ഗന്ധം പുരളാത്ത പണം മുഴുവൻ ഇപ്പോൾ അവനെ നോക്കി അട്ടഹസിച്ചു കൊണ്ട് ചതിയൻ കൊടുംചതിയൻ!!!! എന്നു വിളിക്കുന്നതുപോലെ അവനു തോന്നി. ഒന്നും മിണ്ടാതെ തകർന്നടിഞ്ഞ മനസ്സുമായി അവൻ അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങി… ആ ബാഗ് ഒരു ചെകുത്താനെ പോലെ ആ വീട്ടിനുള്ളിൽ ഇരുന്നു ഉഗ്രമായി അട്ടഹസിച്ചു….ആ കൂരിരുട്ടിൽ ഒരു യന്ത്രം കണക്കെ അവൻ നടന്നുപോകുമ്പോൾ പ്രകൃതിപോലും ഉറങ്ങാതെ ഉണർന്നിരുന്നു അവനെ നോക്കി ഉച്ചത്തിൽ അലറി വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ട്….. പണത്തിനു വേണ്ടി ആത്മാർത്ഥ കൂട്ടുകാരന പറ്റിച്ച നീ ചതിയനാണ് കൊടും ചതിയൻ!!!!!!!…. .

dinurajvpm154@gmail.com

കഥ- ശവം തീനി ഉറുമ്പുകൾ

By സചന ചന്ദ്രൻ

മുൻപെ പോകുന്നവർ പിറകെ വരുന്നവരോട് ദേഷ്യപ്പെട്ടു, വാശി പിടിപ്പിച്ചു, നിര തെറ്റിക്കുന്നവരെ താക്കീത് ചെയ്തു.
ദശാംബ്ദങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഒരു മഹാത്മാവ് തന്റെ അണികളെ നയിച്ചു കൊണ്ട് കടപ്പുറത്തേക്ക് ഒരു ജാഥ നടത്തിയിരുന്നു. അത് ഉപ്പിനു വേണ്ടിയായിരുന്നു. അതിക്രമിച്ചു വന്നു കയറിയവർ കവർന്നെടുത്ത സ്വാതന്ത്ര്യം തിരിച്ചു പിടിക്കാനായിരുന്നു. പ്രായത്തിന്റെ തളർച്ചയോ അലച്ചിലോ ഒന്നും ആ മുന്നേറ്റത്തിൽ കണ്ടില്ലായിരുന്നു. കാരണം ആ യാത്രയ്ക്ക് ഒരു ലക്ഷ്യമുണ്ടായിരുന്നുവല്ലോ… ശക്തവും വ്യക്തവും ആയ ലക്ഷ്യം.
ഇന്ന് മുന്നോട്ട് പോവുന്ന ഇവർക്കും ഉണ്ട് ലക്ഷ്യം. തൊട്ടപ്പുറത്തെ മുറിയിൽ അവരുടെ ലക്ഷ്യം അവരെ കാത്ത് കിടക്കുന്നു. അറിയാൻ കുറച്ചു വൈകി. ഒരു രാത്രിയെങ്കിലും കഴിഞ്ഞിരിക്കണം. ലക്ഷ്യങ്ങൾ ഒന്നല്ലല്ലോ എപ്പോഴും… അതാവാം അറിയാൻ വൈകിയത്.

മഹാത്മാവ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം നേടിയോ ? നേടിയെന്ന് എല്ലാവരും പറയുന്നു.സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചുവത്രെ..ഒരു പാതിരായ്ക്ക്.അത് സന്തോഷം തന്നെ.സ്വതത്രരായല്ലോ എല്ലാവരും.എല്ലാവർക്കും സ്വന്തം ജീവിതം സ്വയം തീരുമാനിക്കാം.ചോദ്യം ചെയ്യാനോ തടവിൽ വയ്ക്കാനോ ആരുമില്ല.

സ്വാതന്ത്ര്യം തന്നെ ജീവിതം
പാരതന്ത്ര്യം മാനികൾക്ക്
മൃതിയേക്കാൾ ഭയാനകം എന്നല്ലേ കവി പാടിയത്..

എന്നിട്ടും എന്തെ ഈ വീട്ടിലെ അമ്മയ്ക്ക് മാത്രം ആ സ്വാതന്ത്ര്യം ഇല്ലാതെ പോയത്? ആരുടേം തടവിൽ അല്ലായിരുന്നുവല്ലോ? എവിടെ വേണേലും പോവാമായിരുന്നുവല്ലോ ?പക്ഷെ, ആ അമ്മ പോയില്ല എങ്ങോട്ടും..ആരും വന്നുമില്ല അന്വേഷിച്ചും..കാത്തിരുന്നു കാത്തിരുന്നു മടുത്തിട്ടുണ്ടാവും.പാരതന്ത്ര്യത്തേക്കാൾ ഭയാനകം ഒറ്റപ്പെടലാണെന്നു ആ അമ്മ ആയിരം വട്ടമെങ്കിലും പറഞ്ഞു കാണണം.
കാക്കി യൂണിഫോമിട്ട പോലീസുകാർ മൈക്കുമായെത്തിയ മാധ്യമ പ്രവർത്തകരോട് പറഞ്ഞു…24മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല കാരണം ഉറുമ്പുകൾ അരിച്ചരിച്ചു നീങ്ങുന്നുണ്ട്.

p.csachana@gmail.com

വിഢികുട്ടി

By അജിത പ്രസന്നകുമാർ

കുട്ടി ജനിച്ചു.
മാത്തനും നീലിക്കും സന്തോഷായി.
ഏറെ കാലത്തെ കാത്തിരിപ്പായിരുന്നു.
പിണക്കം മറന്ന്‌ നീലീടെ ‘അമ്മ വന്നു, കുട്ടിക്ക് കൈനിറയെ സമ്മാനവുമായി;
മാത്തന്റെ ‘അമ്മ അവരെ കൈനീട്ടി സ്വീകരിച്ചു.
കുട്ടിയെ കാണാൻ ഹംസക്ക എത്തി; രാമൻ നായർ കുടുംബമായി വന്നു.
ജോസഫ് പിള്ളേരേം കുട്ടിയാണെത്തി യത്.
കുട്ടി വളർന്നു.
പള്ളിയിൽ മമോദിസ മുങ്ങി.
നീലിയുടെ അച്ഛന്റെ കൂടെ അമ്പലത്തിൽ ഉത്സവത്തിന് പോയി, കഥകളി കൺകുളിർക്കെ കണ്ടു.
അഞ്ചാം വയസ്സിൽ മാത്തൻ കുട്ടിയെ കാർമ്മൽ പള്ളിക്കൂടത്തിൽ ചേർത്തു.
ക്ലാസ് ടീച്ചർ മലയാളം അധ്യാപിക മേരിക്കുട്ടിടീച്ചർ.
ബെഞ്ചിൽ കൂടെ ഇരിക്കുന്നത് സുഹ്‌റയും രമ്യയും.
കുട്ടി വീണ്ടും വളർന്നു.
ഏഴാം തരത്തിൽ എത്തി.
അപ്പോഴും മലയാളം ടീച്ചർ മേരിക്കുട്ടി തന്നെ.
അന്ന് പഠിപ്പിച്ചത് ഉള്ളൂരിന്റെ പ്രേമസംഗീതം;
ലോകത്തിൽ ഒരു മതമേ ഉള്ളൂ എന്നും അതു സ്നേഹമാണെന്നും ടീച്ചർ അലങ്കാര ഉൽപ്രേക്ഷകളുടെ സഹായത്തോടെ വിവരിച്ചു.
സുഹ്‌റയും രമ്യയും കുട്ടിയും കൈചേർത്തു പിടിച്ചു ചിരിച്ചു.
കുട്ടി ഒൻപതാം തരത്തിൽ എത്തി.
മലയാളം സാർ റഫീക്കായിരുന്നു.
ശ്രീ നാരായണഗുരുവിന്റെ ജീവിതമായിരുന്നു പാഠഭാഗം.
ഒരു ജാതി ഒരു മതം ഒരു ദൈവം മനുഷ്യന്; ഗുരു വചനം പറഞ്ഞപ്പോ ആ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി.
കുട്ടി പിന്നേം വളർന്നു.
12 ആം തരത്തിൽ എത്തി.
മലയാളം ക്ലാസ്സിൽ പഠിപ്പിച്ചത് സഹോദരൻ അയ്യപ്പൻ ഉദ്ധരണികൾ.
ജാതി വേണ്ട മതം വേണ്ട മനുഷ്യന്.
കുട്ടിക്കണ്ണുകൾ വീണ്ടും തിളങ്ങി.
കുട്ടി ഉപരിപഠനത്തിനു ചേർന്നു;
ഐച്ഛിക വിഷയം മലയാളം.
മലയാളത്തിലെ അന്നേവരെയുള്ള സാഹിത്യമൊക്കെ ടീച്ചർമ്മാർ പഠിപ്പിച്ചു.
പഠിച്ച സ്കൂളിൽ തന്നെ കുട്ടി ടീച്ചരായി..
കല്യാണപ്രായമായപ്പോ മാത്തൻ പത്രത്തിൽ പരസ്യം കൊടുത്തു.
‘മിശ്രവിവാഹിതരുടെ മകൾ ‘അമ്മ ഹിന്ദു;അച്ഛൻ ക്രിസ്ത്യാനി. ഇപ്പോൾ ക്രിസ്തുമത വിശ്വാസത്തിൽ. വെളുത്ത നിറം.26 വയസ്;5’4. അനുയോജ്യമായ ആലോചനകൾ ക്ഷണിക്കുന്നു.’

ഈ കാലമത്രെയും പഠിച്ചതും ഇപ്പൊൾ പഠിപ്പിക്കുന്നതും വിഡ്ഢിത്തമാണെന്ന് മനസിലാക്കിയ കുട്ടി പേപ്പറും പേനയും എടുത്ത് രാജി കത്തെഴുതി പോസ്റ്റ് ചെയ്തു.

ajithachinchu@gmail.com

കഥ- അകാശത്തിലേക്കൊരു ഏണി..

By അബ്ബാസ്. ഒഎം

ഇന്നലെ സ്വപ്നത്തിൽ എനിക്കൊരു ഏണി കിട്ടി.. ആകാശത്തേക്ക് കയറി പോകാനുള്ളോരേണി.അതാരു കൊണ്ട് വന്നതാണെന്നോ, അതെവിടെയാണ് ചാരി വച്ചെക്കുന്നതെന്നൊ,അതിനെത്ര നീളമുണ്ടായിരുന്നെന്നോ എന്നൊന്നും എനിക്കോർമയില്ല. അല്ലെങ്കിൽ അതൊന്നും നോക്കേണ്ട കാര്യം എനിക്കില്ലായിരുന്നു.

നിസാര ഭാഗ്യമാണോ വന്നുചേർന്നേക്കുന്നതു?ആകാശത്തിലേക്ക് അങ്ങിനെ കയറി പോവല്ലേ…ഒന്നുമാലോചിക്കാതെ ഞാനാ ഏണിയിൽ ചാടി കയറി.രണ്ടു പടി കയറിയതേ ഉള്ളൂ കമ്പനിയിലെ സേഫ്റ്റി ഓഫീസർ അതാ എന്തോ വിളിച്ചു പറയുന്നു..
അബ്ബാസ്‌ .സേഫ്റ്റി ഫസ്റ്റ് ..സേഫ്റ്റി ഫസ്റ്റ് ..
കോപ്പ് — ഒരു മൈഡ് ഇൻ ചൈന ഹെൽമെറ്റ്‌ ഇടുന്നതാണ് അയാളുടെ സേഫ്റ്റി , അകാശതീന്നു താഴെക്കെങ്ങാനും വീണാൽ അയാൾടെ ഹെൽമെറ്റ്‌ കൊണ്ട് എന്ത് ഉപകാരം.. ചുമ്മാ ഓരോ പ്രഹസനങ്ങൾ .. ഞാൻ മൈൻഡ് ചെയ്തില്ല.

കുറച്ചു മുകളിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ കമ്പനിയിൽ പുറത്തു ജോലി ചെയ്യുന്നവർ ഒരു പൊട്ടു പോലെ തോന്നിച്ചു.ചില പുള്ളി കുത്തുകൾ.ജീവിതത്തിലെ പുള്ളികുത്തുകൾ മായിച്ചു കളയാൻ കഷ്ട്ടപെടുന്നവർ.
കുറച്ചു കൂടി കയറി താഴേക്കു നോക്കിയപ്പോൾ കമ്പനി നിന്ന സ്ഥലത്ത് കുറെ കൂണുകൾ മുളച്ച പോലെ!!

ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ആകാശം ലക്ഷ്യമാക്കി കയറികൊണ്ടേയിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ഭൂമിയിലെ കാഴ്ചകൾ എനിക്കന്യമായി തുടങ്ങി.ഭൂമിയെ കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളും………………
നേരത്ത മഞ്ഞിന്റെ തണുപ്പ് എന്നെ പൊതിയാൻ തുടങ്ങി.പിന്നെ പിന്നെ മേഘപാളികൾ എന്നെ ഉമ്മ വെക്കാൻ ആരംഭിച്ചു..

ദേ വിവിധ രാജ്യങ്ങളുടെ സാറ്റലൈറ്റ് എനിക്ക് ചുറ്റും തുമ്പികളെ പോലെ പാറി നടക്കുന്നു.അയ്യോ നമുടെ ഇന്ത്യയുടെ പതാക വരച്ചു വെച്ച ഒരു സാറ്റലൈറ്റും ഉണ്ട്.തണുപ്പിലും എന്റെ കൈകളിലെ രോമം എണീറ്റ്‌ നിന്നു. ഒരു കൈകൊണ്ടു ഏണിയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു മറുകൈകൊണ്ട്‌ ഞാനാ സാറ്റലൈറ്റിനൊരു സല്യുട്ട് അടിച്ചു..

കുറെ മുകളിലെത്തിയപ്പോഴേക്കും രാത്രിയായിരുന്നു,അതുകൊണ്ട് തന്നെ സൂര്യൻ ചേട്ടനെ കാണാൻ പറ്റിയില്ല.പുള്ളി അമേരിക്കകാർക്ക് വെളിച്ചം നൽകാൻ പോയിരിക്കുന്നു.
അമ്പിളി മാമൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ടെനിക്ക് സ്വാഗതമോതി.കൈഫൽ ഹാൽ എങ്ങാനും ചോദിച്ചാൽ പറയാനുള്ള മറുപടിയും തയ്യാറാക്കി ഞാൻ അമ്പിളിമാമനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു..
എന്റെ ലുങ്കി കണ്ടിട്ടാണെന്ന് തോന്നുന്നു മലയാളത്തിലാണ് മാമൻ സംസാരിച്ചത്.

സുഖമല്ലേ നിനക്ക്?
അതെ അമ്പിളി മാമാ..
എന്തെ ഈ വഴിക്കൊക്കെ?
ഒരു ഏണി കിട്ടി , അപ്പൊ കയറി പോന്നതാ..
നന്നായി ..ഇപ്പൊ തന്നെ തിരിച്ചു പോകോ?
ആ പോകണം..,,നേരം വെളുത്താൽ ഡ്യുട്ടിയുള്ളതാ.
പോകുമ്പോൾ പറയണേ ..ഞാൻ നിനക്കൊരു കുപ്പി നറുനിലാവ്‌ തരാം,ഭൂമിയിലെത്തുമ്പോൾ നിന്റെ പ്രണയിനിക്ക് സമ്മാനമായി കൊടുക്കാം.
വളരെ സന്തോഷം അമ്പിളി മാമാ….

നിലാവിനോളം നല്ലൊരു സമ്മാനമുണ്ടോ പ്രണയിനിക്ക് കൊടുക്കാൻ?
ഒരിക്കലുമില്ല മാമാ..പക്ഷെ നിർഭാഗ്യകരമെന്ന് പറയട്ടെ എന്റെ നാട്ടിലെ സ്ത്രീകൾ നിലാവ് നഷ്ട്ടപെട്ടവരാണ് !!

ങ്ങേ ? അതെന്താ?
എന്റെ നാട്ടിലെ സ്ത്രീകൾക്ക് നേരം ഇരുട്ടിയാൽ പുറത്തിറങ്ങാൻ പറ്റില്ല.ഒരുപാട് പേർ അവരെ ശല്യം ചെയ്യും..

എന്ത് ? രാത്രി നിഷേധിക്കപെട്ട സ്ത്രീകളും ഭൂമിയിൽ ഉണ്ടെന്നോ?
അതെ അമ്പിളി മാമാ..പകല് പോലും അവർ സുരക്ഷിതരല്ല.പിന്നല്ലേ രാത്രി..

നിലാവിൽ പ്രണയിച്ചു നടക്കുന്നവരെയും ആളുകൾ ഉപദ്രവികുമെന്നൊ? പ്രണയിതാക്കളെ ആരെങ്കിലും ഉപദ്രവിക്കുമോ?

പിതാവിന്റെ കൂടെയുള്ള സ്ത്രീയെ പോലും ഉപദ്രവിക്കും ..പിന്നല്ലേ കാമുകന്റെ കൂടെയുള്ള സ്ത്രീയെ വെറുതെ വിടുന്നത്?

കഷ്ട്ടം കഷ്ട്ടം.. ഏതു രാജ്യത്തെ കുറിച്ചാ നീ ഈ പറയുന്നത്.
അങ്ങ് താഴേക്കു നോക്കൂ..ഭൂമിയിൽ നൃത്തം ചെയ്യുന്ന രൂപത്തിൽ ഉള്ള രാജ്യമാണ് എന്റെ ഇന്ത്യ,അതിന്റെ ചേർത്ത് വെച്ച കാൽപാദങ്ങളിൽ വലതു വശത്ത്‌ ഒരു പാവക്ക കിടത്തി വെച്ച പോലുള്ള സ്ഥലമാണ്‌ കേരളം..

അപ്പൊ താഴെ ഇന്ത്യ അപ്പിയിട്ടതു പോലുള്ള സ്ഥലമോ?
അത് ശ്രീലങ്ക.വേറെ രാജ്യമാണ്..
ഓ..ശരി ..എനിക്കറിയാം നിന്റെ കേരളത്തെ കുറിച്ചു ..നിന്റെ ലുങ്കി കണ്ടപ്പോഴേ മനസ്സിലായിരുന്നു നീ മലയാളി ആണെന്ന്..

സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടക്ക് ഒരു നക്ഷത്ര പെണ്ണെന്നെ മാടി വിളിച്ചു,ഞാൻ അങ്ങോട്ട്‌ നീങ്ങി.അവൾ മനോഹരമായി ചിരിക്കുന്നു..
ഞാൻ അവളേം നോക്കി ചിരിച്ചു..

പെട്ടെന്ന് ഒരു ധൂമകേതു വന്നെന്നെ തോണ്ടി വിളിച്ചു..ഞാൻ കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കി..റൂം മേറ്റ്‌ നാട്ടിൽ പോയത് കൊണ്ട് എന്നെ എന്നും കാലത്ത് വിളിച്ചുണ ർത്താൻ ഏൽപിച്ച കമ്പനി നാതൂർ സൈദ്‌ ഭായ് ( സെക്യുരിറ്റികാരൻ )

ഇനി എന്നേലും ആ ഏണി വീണ്ടും കിട്ടുകയാണേൽ നക്ഷത്രത്തെ കണ്ടു സംസാരിച്ചു വിവരങ്ങൾ അറിയിക്കാം..
ശുഭരാത്രി …

abbasom1980@gmail.com

കഥ- ഒപ്പ്‌

By തസ്മിൻ ഷിഹാബ്

എന്തേ അച്‌ഛാ … എന്നെമറന്നുപോയോ?
അച്ഛന്റെ അരികിൽ ചേർന്നിരുന്ന് അനു ചോദിച്ചു.
ഉത്തരമില്ലാതെ പകച്ചുനോക്കി അച്ഛൻ കട്ടിലിൽ അനങ്ങാതിരുന്നു. ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെ പോലെ.
ഇന്ന് താനൊരു കുട്ടിയായ്‌ മാറിയിരിക്കുന്നു. വലിചെറിയപ്പെട്ട ഓട്ടപാത്രങ്ങൾ ചവിട്ടി ചിളക്കാനല്ലാതെ പിന്നെന്തിനുകൊള്ളാം. ചിലരത്‌ ഓട്ടയറിയാത്തവിധം പൂപ്പാത്രങ്ങളാക്കും. ചിലർ മുക്കിലേക്കെടുത്തെറിയും… ഇതൊക്കെതന്നെ ജീവിതവും. ആദ്യം ആവുന്നത്ര ജോലിയൊക്കെ ചെയ്തു കൊടുത്തിരുന്നു. എന്നിട്ടും മരുമകനതങ്ങട്‌ ബോധിച്ചില്ല.. അതുപോട്ടെ, പോറ്റിവളർത്തിയ മകളുടെ മുഖത്ത്‌ നോക്കിയുള്ള അലർച്ച! സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരീസം ആരുമറിയാതങ്ങട്‌ എറങ്ങിപ്പോന്നു.. എവിടേക്കെന്നൊ എന്തിനെന്നോ അറിയില്ലായിരുന്നു.. ആയകാലത്ത്‌ നല്ലോണം അധ്വാനിച്ച്‌ കുടുംബം നോക്കീട്ട്ണ്ട്‌. ഒറ്റമോളേ ഉണ്ടായുള്ളൂ. ഞനും ദേവുവും മണ്ണാറശാലയിൽ ഉരുളികമഴ്ത്തി നേർച്ചേം കാഴ്ച്ചേം വച്ചുണ്ടായ സന്തതി. കൈവളരണോ കാൽ വളരണോ എന്ന് നോക്കി ആറ്റുനോറ്റ്‌ വളർത്തി .. എന്നിട്ടെന്തായി…
ഒന്നും കാണാനും കേൾക്കാനും നിക്കാതെ ദേവൂനെ അങ്ങട്‌ വിളിച്ചത്‌ നന്നായി ഈശ്വരന്മാരെ…
അച്ഛൻ എന്താ ആലോചിക്കണെ..? ഞാൻ വന്നതിഷ്ടായില്ലാച്ചാൽ ഞാൻ പോകാം. എന്താ..?
രാഘവൻ നായർ എവിടെയോ കണ്ണുപായിച്ച്‌ വാതുറക്കാതിരുന്നു. താൻ ആവീട്ടിൽ നിന്നും പോന്നിട്ട്‌ ഇന്നേക്ക്‌ ഒരുമാസം. ആരോ വഴിയരികിൽ കിടക്കുന്നത്‌ കണ്ടിട്ട്‌ ഈ വൃദ്ധ സദനത്തിൽ കൊണ്ടന്നാക്കിയതാണ് . അന്നുമുതൽ എന്റെ വീടും വീട്ടുകാരും ഇതാണ് . മകളെ എനിക്കറിയില്ല… നൊമ്പരം അമർത്തിപിടിച്ച്‌ മനസ്സിലയാൾ ഉരുവിട്ടു. ഒരുമാസത്തിനിടയ്ക്‌ ഒരിക്കൽപോലും അച്ഛൻ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടോ എന്നുതിരക്കാത്ത മകൾ.. ഇങ്ങനെ ഒരു മകൾക്കു വേണ്ടിയാണൊ ….. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ തീക്ഷ്ണതയുടെ തിരപ്പാച്ചിൽ.. മക്കളെകണ്ടും മാമ്പൂ കണ്ടും കൊതിക്കരുതെന്ന് കാരണകന്മാർ പറയാറുള്ളതെത്ര ശെരിയാണെന്ന് രാഘവൻ നായർ ഓർത്തു. ഇന്നെന്നെകൊണ്ട്‌ ഇവൾക്കെന്തോ നേടാനുണ്ട്‌. എത്ര ഓണം കൂടുതലുണ്ടതാ. ഊഹം തെറ്റിയില്ല. അനു ചുറ്റുപാടുകളിലൊന്ന് കണ്ണോടിച്ചിട്ട്‌ ബാഗ്‌ തുറന്ന് ഒരു മുദ്രപത്രം എടുത്ത്‌ അച്ഛന്റെ മുന്നിൽ വച്ചു. പണ്ട്‌ മിഠായിക്കുവേണ്ടി ശഠ്യം പിടിച്ചിരുന്ന അതേമുഖ ഭാവത്തോടെ.. അച്ഛന്റെ സ്വത്ത്‌ ഇനി അച്ഛനെന്തിനാ .. ഏട്ടനുകുറച്ച്‌ ബാധ്യതയുണ്ട്‌. ഇത്‌ വിറ്റിട്ട്‌ കുറച്ചുകൂടി സൗകര്യമുള്ളതൊന്ന് എടുക്കാം. അച്ഛനൊന്ന് ഒപ്പുവച്ചുതാ… അനു നയത്തിൽ കാര്യം പറഞ്ഞു. രാഘവൻ നായർ മിണ്ടിയില്ല. ഉള്ളിൽ തികട്ടിയതൊക്കെ കടിച്ചിറക്കിയിട്ട്‌ അയാൾ ഊറിച്ചിരിച്ചു. അനുവച്ചുനീട്ടിയ മുദ്രപത്രവും പേനയും കയ്യിലെടുത്തു.. അയാൾ അതിൽ വരച്ചു.. ഒരുചെറിയവീട്‌, കരിയില മൂടിയ അസ്ഥി തറ… അതിന്റെ അടിയിൽ ആർക്കും പകർത്താനാവാത്ത ജീവിതത്തിന്റെ കയ്യോപ്പും.

thasminka@gmail.com

കഥ- ജീര്‍ണ്ണതയ്ക്കൊപ്പം അര്‍ബുദവും

By സൂരജ് തണ്ടാശ്ശേരി

വിളവെടുക്കാറായ കരിമ്പുചെടികള്‍ക്കിടയിലൂടെ നിര്‍മ്മല്‍ പ്രതാപ്‌സിംഗ് മൊന്തയില്‍ വെള്ളവുമായി നടന്നു. ബോധിച്ച സ്ഥലം കണ്ടെത്തി കുന്തിച്ചിരുന്നു. നീണ്ടു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു ഇലതുമ്പ് പൊട്ടിച്ച് വായിലിട്ട് ചവച്ചു. പൊടിമണ്ണ് പാറിച്ചു റോസയിലേക്ക് പോകുന്ന വാഹനങ്ങളുടെ ഇരമ്പല്‍ അയാള്‍ കേട്ടു. നാഷണല്‍ ഹൈവേക്കും അപ്പുറം റോസയിലെ വൈദ്യുതനിലയത്തില്‍നിന്നും പുറത്തുവരുന്ന കട്ടിയുള്ള കറുത്ത പുക ഒരു നൂലുപോലെ മുകളിലേക്ക് ഉയര്‍ന്നുപോകുന്നതും അയാള്‍ കണ്ടു. തലേന്നത്തെ പരിപ്പും ഉരുളക്കിഴങ്ങും ചീരയും ചെറിയ ശബ്ദഘോഷങ്ങളോടെ പുറത്തുവരുമ്പോള്‍ അയാളുടെ മുഖത്ത് സംതൃപ്തി നിറഞ്ഞു. സുഖകരമായ ഏതോ ചിന്തകളില്‍ അയാള്‍ മുഴുകി.

അപ്പോഴാണ്‌ അയാളുടെ മൊബൈല്‍ ശബ്ദിച്ചത്. ഗ്രാമത്തില്‍ നിന്നും വെല്യച്ഛനാണ്. ‘ജയ് റാംജി കി’ പറഞ്ഞ് അയാള്‍ ഭയഭക്തിയോടെ സംസാരിച്ചു. ഒപ്പം വിസര്‍ജനവും തുടര്‍ന്നു. അല്‍പ്പനേരം കഴിഞ്ഞ് സംഭാഷണം അവസാനിപ്പിച്ച്, ചന്തി ശുദ്ധി വരുത്തിയതിനുശേഷം മൊന്തയുമായി അയാള്‍ തിരിച്ചുനടന്നു. കണ്ണെത്താദൂരത്തോളം പരന്നുകിടക്കുന്ന പാടങ്ങള്‍ക്കു നടുവില്‍ ഒരു ചെറിയ രണ്ടുമുറി മണ്‍വീട് ഒറ്റപ്പെട്ടു നിന്നിരുന്നു. അയാള്‍ അതിനകത്തേക്ക് കയറി.

ഉദ്ദേശം ഒരുമണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ നാല് തടിയന്മാര്‍ ഒരു തുറന്ന ജീപ്പില്‍ ആ വീടിനു മുന്നിലേക്ക് എത്തിച്ചേര്‍ന്നു. അവരെ കാത്തിരുന്നപോലെ നിര്‍മല്‍ സിംഗ് ഉടനെ വാതില്‍ തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. കയ്യിലുള്ള താക്കോലെടുത്ത് പൂട്ടിയിട്ടിരുന്ന രണ്ടാമത്തെ മുറി അയാള്‍ തുറന്നു. തടിയന്മാര്‍ അകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി. ഏതാനും നിമിഷങ്ങള്‍ക്കകം അവര്‍ സുനിതയെയും യദുകൃഷ്ണനെയും പിടിച്ചുവലിച്ച് പുറത്തേക്കിട്ടു. അവര്‍ക്ക് ചുറ്റും പൊടിമണ്ണിന്റെ പടലങ്ങളുയര്‍ന്നു.

നിര്‍മല്‍ സിംഗ് സുനിതയോട് പറഞ്ഞു,” ദീദി ക്ഷമിക്കണം. കുടുംബത്തെ ചതിച്ചുകൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ ബന്ധത്തിന് കൂട്ടുനില്‍ക്കാന്‍ എനിക്കാവില്ല. ഈ തലമുറ വരുത്തുന്ന ചീത്തപ്പേര് നലുതലമുറ കഴിഞ്ഞാലും മാഞ്ഞെന്നു വരില്ല. ഇത് നടക്കാന്‍ പാടില്ല.”

യദുകൃഷ്ണന്‍ അമ്പരപ്പോടെ അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.” യോഗിജിയുടെ സമ്മേളനങ്ങള്‍ക്ക് അങ്ങയോടൊപ്പം മുദ്രാവാക്യം മുഴക്കാന്‍ ഞാനുമുണ്ടായില്ലേ? ഭായ് ഭായ് എന്ന് വിളിച്ച് അങ്ങല്ലേ എന്നെ വീട്ടിലേക്ക് ക്ഷണിച്ച് ഭക്ഷണം തന്നത്? ഹിന്ദു സോദരരുടെ ഐക്യത്തിനായി എന്നോടൊപ്പം തോള്‍ചേര്‍ന്ന് പ്രവര്‍ത്തിച്ച അങ്ങ്, അങ്ങിപ്പോള്‍ ഞങ്ങളെ ചതിക്കുകയാണോ?

“എടാ മദ്രാസി, പട്ടിയുടെ സ്ഥാനം എന്നും വീട്ടിനുവെളിയിലാണ്. നിന്നെകൊണ്ട് ഗുണമുണ്ടായിരുന്നപ്പോള്‍ അല്‍പ്പം സ്നേഹം കാണിച്ചെന്നുകരുതി കുടുംബത്തിനു മാനക്കേടുണ്ടാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നോ? നിന്റെ ജാതി ഏതെന്നു എനിക്കറിയാം. നിന്നെ ഒരിക്കല്‍പോലും വീടിന്റെ അകത്തേക്ക് കയറ്റിയിട്ടില്ലല്ലോ, ഇപ്പോള്‍ കാരണം മനസ്സിലായോ? ക്ഷുദ്ര ജന്തു, അവസരം മുതലാക്കി പെണ്ണുങ്ങളെയും കൊണ്ട് നാടുവിടാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. ചൌതെരയിലെ ഒരു പുല്‍ക്കൊടി പോലും നിനക്ക് ഞാന്‍ വിട്ടുതരില്ലെടാ.”

നിര്‍മല്‍ സിംഗ് യദുകൃഷ്ണന്റെ നെഞ്ചില്‍ ഊക്കോടെ തൊഴിച്ചു. തടിയന്മാര്‍ ചുറ്റും നിന്ന് യദുകൃഷ്ണനെ ചവിട്ടിക്കൂട്ടി. കരഞ്ഞുകൊണ്ട്, അവരെ തടയാന്‍ ശ്രമിച്ച സുനിതയെ നിര്‍മല്‍ സിംഗ് പിടിച്ചുമാറ്റി. പിന്നെ അവളെയും വലിച്ചിഴച്ചു അയാള്‍ കരിമ്പുചെടികള്‍ക്കിടയിലൂടെ നടന്നു. സുനിത തിരിഞ്ഞുനോക്കിക്കൊണ്ട് ഉറക്കെ കരഞ്ഞു. അവളെ മുന്നിലേക്ക് വലിച്ചിട്ട്, നിര്‍മല്‍ സിംഗ് അവളുടെ ചെകിട്ടത്ത് ആഞ്ഞടിച്ചു. അവളുടെ വായില്‍നിന്നും കട്ടച്ചോര പുറത്തേക്കൊഴുകി. സുനിതയെ മലര്‍ത്തിക്കിടത്തി അയാള്‍ അവളുടെ മുകളില്‍ കയറിയിരുന്നു. എന്നിട്ട് അവളോട്‌ പറഞ്ഞു, “രണ്ടിനെയും കത്തിച്ചുകളയാനാണ് വെല്യച്ഛന്‍റെ കല്‍പ്പന.” ശേഷം ഒരു ചെറുചിരിയോടെ അയാള്‍ തുടര്‍ന്നു,” പഴുത്ത മാങ്ങകള്‍ രുചിച്ചുനോക്കാതെ വലിച്ചെറിയുന്നത് മണ്ടത്തരമാണ്.” അയാള്‍ തന്‍റെ കഴുത്തില്‍കിടന്നിരുന്ന തോര്‍ത്തെടുത്ത് അവളുടെ വായില്‍ തിരുകി. അവളുടെ പാവാടച്ചരടിലേക്ക് അയാളുടെ കൈവിരലുകള്‍ നീണ്ടുചെന്നു. കുറച്ചപ്പുറത്തായി നിര്‍മല്‍ സിംഗിന്റെ ചൂടുമാറാത്ത തീട്ടത്തില്‍ ഈച്ചകള്‍ ആര്‍ത്തുപൊതിഞ്ഞു.

str6073@gmail.com