കഥ- ‘ഡ’

By Sijo Johnson

അമ്പിളിയെ അവർ കിണറ്റിലേയ്ക്ക് തള്ളിയിട്ടതാണ്. പിന്നെ നിലാവെളിച്ചത്തിൽ, കിണറ്റിൽകിടന്നു കരഞ്ഞ അമ്പിളിയെ ആദ്യമായി കണ്ടത് ഡേവീഡാണ്. ഓളങ്ങളുലയാതെ അവളെ തൊട്ടിയിൽ കയറ്റി കിണറ്റിൽ നിന്ന് പൊക്കിയെടുക്കാൻ അവൻ ആവതു ശ്രമിച്ചതുമാണ്. തൊട്ടി ആഞ്ഞുവലിക്കുമ്പോഴെല്ലാം, തൊട്ടിയിൽ നിന്ന് അമ്പിളി വീണുപോകല്ലേയെന്ന ആധിയായിരുന്നു അവന്. എത്ര തൊട്ടി വെള്ളം കോരിയെന്ന് അവന് ഓർമ്മയില്ല. അവസാനം ഒരു പാതാളക്കരണ്ടിയെടുത്ത് കിണറ്റിലിട്ട് അവളെ രക്ഷിക്കാൻ ഡേവീഡ് പരിശ്രമിച്ചപ്പോഴാണ്, ലോകം മുഴുവൻ അവനെ വിഡ്ഢിയെന്നു വിളിച്ചത്. ‘ഡ’ എന്ന അക്ഷരം കാണുമ്പോഴെല്ലാം, പണ്ട് മൂന്നാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിച്ച മലയാള പാഠഭാഗത്തിലെ ‘വിഡ്ഢിയായ ഡേവിഡി’നെ ഓർമ്മ വരും. ഡേവീഡ് മണ്ടനായതുകൊണ്ടാണോ അവളെ രക്ഷിക്കാൻ പരിശ്രമിച്ചത്?

ഇന്നു രാത്രി എന്റെ മോൻ ജോപോളു പറഞ്ഞു; അമ്പിളിയെ കണ്ണാടി കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയതാണെന്നും, നമ്മുടെ മുഖം നോക്കിയാൽ അമ്പിളിയിൽ കാണാമെന്നും. ഇതു കേട്ട് കുറച്ചു നേരം ഞാൻ മിണ്ടാതിരുന്നു. പണ്ടെങ്ങോ ആരോ പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്, ചന്ദ്രഗോളത്തിലൊരു മുയലിരിപ്പുണ്ടെന്ന്. അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ ഒരു കാര്യം തീർച്ചയാണ്, അമ്പിളിയിലെ മുയൽകുഞ്ഞൻ ചാട്ടം മറന്നു പോയിരിക്കുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ അമ്പിളിയ്ക്ക് കിണറ്റിൽ കിടക്കേണ്ട ഈ ഗതി വരില്ലായിരുന്നു. “ആണോ അപ്പേ, അമ്പിളിയെ കണ്ണാടി കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയതാണോ?” ജോപോൾ എന്റെ മുഖത്തു പിടിച്ച് ശ്രദ്ധ തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു.

“അതെ മോനെ, പകൽവെളിച്ചത്തിൽ സൂര്യനു കൂടെ നിന്ന്, രാത്രിയിൽ നിലാവെളിച്ചമാകുന്ന അമ്പിളി ഒരു കണ്ണാടിത്തുണ്ടാണ്. ” ഞാൻ പറഞ്ഞു നിർത്തി.

ഇപ്പോൾ ഞാൻ ജോപോളിനെ ‘ഡ’ പഠിപ്പി ക്കുകയാണ്. ഇക്കാലത്തെ പാഠപുസ്തകത്തിൽ ആ പഴയ വിഡ്ഢി, ഡേവിഡില്ല! എങ്കിലും ഇപ്പോൾ ഞാൻ മകനു പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്ന കഥയിലെ നായകൻ ആ പഴയ ‘ഡേവിഡ്’ തന്നെയാണ്. ഒരു തിരുത്തുണ്ടെന്നു മാത്രം. ഡേവീഡ് വിഡ്ഢിയല്ല… അതെ,
പത്രത്താളുകളിൽ എന്നും നിറയുന്ന എണ്ണമില്ലാത്ത പീ’ഡ’ന കഥകളിലെ കാമഭ്രാന്തനുമല്ല അവൻ. അർദ്ധരാത്രിയിൽ കിണറ്റിൽ വീണുപോയ അമ്പിളിയെ രക്ഷിക്കാനൊരുങ്ങിയവൻ എങ്ങനെ വിഡ്ഢിയാകും?!!!

sijomjohnson@gmail.com

കഥ- അച്ഛനെ ആയിരുന്നെനിക്കിഷ്ടം…

By Vishnu

പാലസ് റോഡിൽ സാഹിത്യ അക്കാദമി യുടെ എതിർവശത്തുള്ള ഹോട്ടലിൽ നിന്ന് നല്ല ചിക്കൻ പെരട്ടും പൊറോട്ടയും കഴിക്കുന്നതിനടയിലാണ് , പരിചയപ്പെട്ട് ആറു മാസത്തിനിടെ അവളാദ്യമായി എന്റെ അച്ഛനെ പറ്റി ചോദിച്ചത്. അമ്മ, അനിയൻ എന്നല്ലാതെ ഞാനെന്റെ ഫാമിലിയിലെ ആരെപ്പറ്റിയും കക്ഷിയോട് വാചാലനായിട്ടില്ല. പൊതുവിൽ ആൺകുട്ടികളേക്കാൾ രഹസ്യം സൂക്ഷിക്കാൻ മിടുക്ക് പെൺകുട്ടികൾക്കാണെങ്കിലും, ഒരു രഹസ്യം അറിയാൻ കാത്തിരിക്കാനുള്ള ക്ഷമ ആൺകുട്ടിളോളം സ്ത്രീ രത്നങ്ങൾക്കില്ല.

എന്തായാലും അവൾ ചോദിച്ചു…

“ഹേയ് വികെ…. തന്റെ അച്ഛനെന്തു ചെയ്യുന്നു ? വിദേശത്താണോ? നിങ്ങളുടെ ഒപ്പമല്ലേ അദ്ദേഹം ?

ഒട്ടും രസനീയമല്ലാത്ത ഒരു ചോദ്യം കേട്ട ഭാവത്തിൽ ഞാനവളേ പെട്ടെന്ന് നോക്കിയിരിക്കണം. ചോദ്യത്തിന് ന്യായമായി തോന്നാവുന്ന ഒരു വിശദീകരണം കൂടി അതോടെ അവളെനിക്ക് നൽകി.

“അല്ല… ഇതുവരെ അച്ഛനെ പറ്റി ഒന്നും എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടില്ല. സോ.. അടക്കാൻ വയ്യാത്ത ഒരു ആകാംക്ഷ കൊണ്ട് ചോദിച്ചതാ…”

അത് ഓക്കേ.. എന്നാലും ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞ് പറയാനുള്ള ഒരു സാവകാശം ഉണ്ടന്ന് കരുതട്ടെ… ?

സമ്മതം എന്ന അർത്ഥം സ്ഫുരിക്കുന്ന ഒരു പുഞ്ചിരി.

ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ തന്നെ അവള് ചോദിച്ചു തുടങ്ങി.

അപ്പോ പറയൂ.. അച്ഛനെ..

മുഴുമിപ്പിക്കുന്നത് മുൻപേ ഞാൻ ഇടക്ക് കയറി പറഞ്ഞു…

ലളിത കലാ അക്കാദമി ഹാളിൽ ഒരു പെയിന്റിങ്ങ് എക്സിബിഷൻ നടക്കുന്നുണ്ട്, നമുക്കത് കണ്ടുകൊണ്ട് സംസാരിക്കാം..

അവൾക്കെന്തും സമ്മതമായിരുന്നപ്പോൾ..

തിയേറ്റർ വഴി ലളിത കലാ അക്കാദമി യിലേക്ക് നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കെ ഞാൻ എന്റെ അച്ഛനെ പറ്റി പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.

‘കുട്ടികൾ ആയിരിക്കുമ്പോ നമ്മുടെയൊക്കെ ആദ്യത്തെ ഹീറോ സങ്കല്പത്തിന് അടിത്തറ ഇടുന്നത് അച്ഛൻ എന്ന ഇമേജ് ആണ്. ഇവിടെയും സംഗതി ഭിന്നമല്ല.. കൂട്ടുകാരുടെയൊക്കെ കുടവയറൻ അപ്പന്മാരിൽ നിന്ന് എന്റെ അച്ഛൻ വ്യത്യസ്തനായിരുന്നു. കെട്ടിട നിർമ്മാണ തൊഴിലാളി ആയിരുന്ന അദ്ദേഹം ഒരു മിനി സിൽവസ്റ്റർ സ്റ്റാലൻ തന്നെ ആയിരുന്നു.’

അവളൊന്നു ചിരിച്ചു. ഞങ്ങളപ്പോൾ ഹാളിന്റെ പടി കയറി തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഞാൻ തുടർന്നു…

‘പാലക്കാട് ആണ് ഞങ്ങളിപ്പോൾ താമസിക്കുന്നതെങ്കിലും, എന്റെ അച്ഛന്റെ സ്വദേശം വയനാടാണ്. ഓരോ അവധിക്കാലത്തും അങ്ങോട്ടുള്ള യാത്രകൾ വിനോദയാത്രകൾ തന്നെ ആയിരുന്നു’.

ഞാനൊന്നു നിർത്തി.

എന്താ നിർത്തിക്കളഞ്ഞത് ? എന്റെ ശ്രോതാവ് അക്ഷമ പ്രകടിപ്പിച്ചു. ആദ്യത്തെ പെയിന്റിങ്ങ് സൂക്ഷ്മം ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഞാൻ പറഞ്ഞു…

‘ ഇതൊരു ഹാപ്പി എൻഡിങ് സ്റ്റോറി ആയിരിക്കില്ല. ഒരു കാലത്ത് എന്റെ ഹീറോ ആയിരുന്ന ഒരാളുടെ പതനം ആണ് ഈ വിവരണത്തിനാധാരം. അച്ഛനെ ഇഷ്ടമാണെനിക്ക് എന്നുള്ളതിന് പകരം ഇഷ്ടം ആയിരുന്നു എന്നായിരിക്കും അവസാനം. ഇത് കേൾക്കേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്ന് പിന്നെ തോന്നരുത്’.

ആശങ്കകൾ ആ മുഖത്ത് അങ്ങിങ്ങായ് കാണാമായിരുന്നെങ്കിലും അവൾ ശരിയെന്ന് തലയാട്ടി.

‘എൽ പി സ്‌കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് ഇഷ്ടമുള്ള പലഹാരങ്ങളും കളിക്കോപ്പുകളും വാങ്ങിത്തന്നിരുന്ന അച്ഛന്റെ സ്നേഹത്തെ കൂടുതൽ മധുരമാക്കിത്തന്നത് ഇഷ്ടത്തോടെ വായിക്കാൻ ഒരുപാട് പുസ്തകങ്ങൾ വാങ്ങി തന്നതാണ്. കെ എസ് ആർ ടി സി ബസ് സ്റ്റാന്റിന് അടുത്തുള്ള ബേക്കറിയിൽ നിന്ന് ഇഷ്ടപ്രകാരം പുസ്തകങ്ങൾ വാങ്ങിക്കാനുള്ള ഒരു സ്‌പെഷ്യൽ അക്കൗണ്ട് അച്ഛനെനിക്ക് ഉണ്ടാക്കി തന്നിരുന്നു. ബേക്കറിയിൽ നിന്ന് പുസ്തകങ്ങളോ എന്നാലോചിക്കണ്ട നോവലുകളുടെയും ഇതിഹാസങ്ങളുടെയും കാര്യമൊന്നുമല്ല ഞാൻ പറഞ്ഞത്.. ബാലരമ, അമർ ചിത്രകഥ, പൂമ്പാറ്റ, ബാലമംഗളം, ഫാന്റം, മാൻഡ്രേക്ക് തുടങ്ങിയവയാണ്. അക്കാലത്ത് ഇവയൊക്കെ ചെറുകിട ബേക്കറികളിൽ സുലഭമായി കിട്ടിയിരുന്നു’.

കേൾവിക്കാരിയിൽ നിന്ന് അത്ഭുത പൂർവ്വം ഒരു ഓഹോ മറുപടിയായി ഉണ്ടായി… ചിത്രങ്ങൾ കണ്ട് മുന്നോട്ട് നടക്കവേ ഞാൻ തുടർന്നു…

‘മറ്റു കൂട്ടുകാർക്ക് ലഭിക്കാത്ത പല സൗഭാഗ്യങ്ങളും എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു. അർണോൾഡ് ഷ്വാസ്‌നെഗറിന്റെയും ബാബു ആന്റണിയുടെയും സിനിമകൾ അവരൊക്കെ കാണും മുന്നേ ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു. അച്ഛൻ പക്ഷെ എപ്പോഴും സൗമ്യനായ ഒരു വ്യക്തിയായിരുന്നില്ല എന്നു നിസ്സംശയം പറയാമായിരുന്നു. കാരണം ഒരേ സമയം സ്നേഹത്തിന്റെ അറ്റം വരെ കാണിച്ചു തരുന്നയാൾ ഇടക്കൊക്കെ നിസ്സാരമായ കാര്യങ്ങളിൽ ബീഭത്സ ഭാവം പൂണ്ടു. എനിക്ക് അച്ഛന്റെ കൈയ്യിൽ നിന്നാദ്യമായി തല്ലു കിട്ടുന്നത് അച്ചാറിടാൻ കൊണ്ടു വന്ന മാങ്ങാകുല പൊട്ടിച്ച് മാങ്ങാച്ചുണ കണ്ണിലായപ്പോഴാണ്. കണ്ണു നീറി കരയുന്ന എന്നെ നല്ല നാലു തല്ലു തന്നതിന് ശേഷമേ മുഖവും കണ്ണും കഴുകി തന്നൊള്ളു. തൊട്ടടുത്ത ദിവസം സ്കൂളിൽ ഉച്ചയ്ക്ക് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട അദ്ദേഹം എനിക്കും കൂട്ടുകാർക്കും കിറ്റ് കേറ്റ് റെസ്റ്റോറന്റിൽ നിന്ന് പൊറോട്ടയും ചില്ലി ചിക്കനും വാങ്ങി തന്നത് ഓർമ്മയിൽ തന്നെ ഉണ്ട്’.

അവളൊന്നു ചിരിച്ചു. ഉം എന്നു മൂളി…

‘ഒക്കേഷണലി മദ്യപിക്കുമായിരുന്ന അച്ഛൻ പക്ഷേ വീട്ടിൽ അതിന്റെയൊന്നും ഒരു പ്രത്യാഘാതകങ്ങളും ഉണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല. എനിക്ക് അനിയനുണ്ടാകുന്നത് ഞാൻ അഞ്ചാം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുമ്പോഴാണ്. എന്റെ അമ്മയെ ഏൽപ്പിച്ചാലെ ഈ കുട്ടിക്ക് മറ്റു കുട്ടികളെ പോലെ തന്നെ വളരാനാവൂ എന്ന് ഭഗവാൻ കരുതിയത് കൊണ്ടാവണം അവനെനിക്ക് അനിയനായത്.. വളർച്ച കുറവായിരുന്നവനെ കൊണ്ട് എത്രയോ കാലങ്ങൾ ആശുപത്രികളിൽ കയറിയിറങ്ങിരുന്നത് ഞാൻ ഓർക്കുന്നുണ്ട്. ഇനിയാണ് കഥയിലെ ടെണിങ്ങ് പോയിന്റ് ..

ശ്രോതാവിന്റെ മുഖത്ത് ഗൗരവം ഉരുണ്ടുകൂടുന്നു…

‘ മദ്യപാനം അച്ഛനെ കീഴ്പ്പെടുത്തുന്നത് ഇതിനു ശേഷമാണ്. അതിന്റെ, ആ ശീലത്തിന്റെ പല പ്രത്യാഘാതങ്ങളും വീട്ടിൽ അനുഭവപ്പെടാനാരംഭിച്ചു. അമ്മ ശരിക്കും ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ അനുഭവിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നും അറിയാത്ത അനിയനേയും അറിഞ്ഞു തുടങ്ങിയ എന്നെയും വളർത്തി കൊണ്ടു വരാൻ അവർ ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെട്ടു. ദി ഷൈനിങ് എന്ന സിനിമയിൽ ഒരു ഫേമസ് രംഗമുണ്ട് മഴു കൊണ്ട് ഭാര്യയെയും കുഞ്ഞിനേയും കൊല്ലാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ജാക്ക് നിക്കോൾസണിന്റെ ക്യാരക്ടർ “ഹിയർ ഈസ്‌ ജോണി” എന്ന് ഭ്രാന്തമായ ഒരാവേശത്തിൽ ആക്രോശിക്കുന്നത്. ഇതു പോലുള്ള സീനൊക്കെ നേരിട്ടു കാണുന്ന 12 വയസ്സുകാരന്റെ മാനസികാവസ്ഥ നിനക്കൂഹിക്കാനാവില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു’.

നായിക കണ്ണും മിഴിച്ചെന്നെ നോക്കുന്ന കാഴ്ച്ച രസകരമായിരുന്നു.

‘മണലു പണിയെടുത്ത് പ്ലസ്ടു പഠിക്കുന്ന സമയത്ത് ആണ് വീട്ടിൽ കാണിക്കുന്ന പരാക്രമങ്ങളെ പറ്റി ഞാൻ എന്റെ അച്ഛനെ ആദ്യമായി ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത്. മദ്യപാനത്തിൽ ആസക്തി നിൽക്കാതെ ഇടുക്കി ഗോൾഡിൽ വരെ എത്തി നിൽക്കുന്ന അദ്ദേഹം എൻ്റെ വാക്കിനൊന്നും ഒരു പ്രാധാന്യവും തന്നില്ല. എന്നാൽ വീട് വിട്ട് ഇറങ്ങി പോകാൻ ഒരു ഉത്സാഹം കാണിച്ചു. ഒരു മാസത്തിനു ശേഷം വീണ്ടും വീട്ടിലേക്ക് കയറി വന്നു ., സഹി കെട്ടിരുന്നിരിക്കണം പരാക്രമങ്ങളെ ഇത്തവണ ചോദ്യം ചെയ്തത് അമ്മയാണ്.. അതിനുള്ള മറുപടി ആയി മർദ്ദന മുറകൾ പുറത്തെടുത്തപ്പോൾ ഞാനും… ഓകെ… നിങ്ങളൊക്കെ ഇവിടെ നേരാവണ്ണം ജീവിക്കുന്നത് എനിക്കൊന്ന് കാണണം എന്ന് ഭീഷണി മുഴക്കി വീട് വിട്ട അദ്ദേഹത്തെ പിന്നെ ഞാൻ കണ്ടില്ല കുറെ കാലത്തേക്..,’

അവസാന ചിത്രവും കണ്ട് സ്റ്റെപ്പുകൾ ഇറങ്ങുന്നതിനിടെ ഞാൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി .. ഇതൊന്നും ചോദിക്കേണ്ടിയിരുന്നില്ല .. എന്നാ മുഖം പറഞ്ഞു..

‘എന്റെ അനിയന് ഫിറ്റ്‌സ് ഒക്കെ വന്ന് രോഗം അധികമായ സമയം അശ്വനി ഹോസ്പിറ്റലിൽ എന്റെയും അമ്മയുടെയും കൂടെ അച്ഛനെയും ഞാൻ കണ്ടില്ല, ഒരു ബന്ധുക്കളെയും ഞാൻ കണ്ടില്ല… കൂട്ടുകാര് മാത്രം ഉണ്ടായി.. അല്ല എന്നും കൂട്ടുകാര് മാത്രമേ ഉണ്ടായിട്ടൊള്ളു എന്നതാണ് സത്യം…

പ്രകാശം ഒട്ടും ഇല്ലാത്ത ഒരു പുഞ്ചിരിക്കൊപ്പം അവള് ചോദിച്ചു…

‘അനിയൻ മരണപ്പെട്ടിട്ട് രണ്ടു വർഷം ആവുന്നു എന്നു പറഞ്ഞതായാണ് ഓർമ്മ.. അപ്പോഴും അച്ഛൻ വന്നില്ലേ..?

“പിന്നെന്താ … തീർച്ചായയും.. ദഹനം കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലെത്തിയതും തിരിച്ച് വീട്ടിൽ കയറാനും മറ്റും ബഹളം വെക്കുന്ന റോൾ ചെയ്യാൻ മറ്റാരുണ്ട്.. ഇനി ഇപ്പോ ഇത്രയൊക്കെ ആയില്ലേ ഒക്കെ മറന്നേക്ക് എന്ന് പറഞ്ഞ് അച്ഛനു വേണ്ടി വാദിക്കാൻ വന്ന ഒരുപാട് ബന്ധുജനങ്ങളെ ഞാൻ ഓർമ്മിക്കുന്നു..”

വാട്ട് ദി ഫ്.. സ്ഥലകലബോധത്തെ തുടർന്ന് അവള് പറയാൻ വന്നത് നിർത്തി…

‘കഴിഞ്ഞില്ല കുട്ടി… മരണ സദ്യ നടത്തണം.. കാരണവന്മാരെ മദ്യത്തിൽ കുളിപ്പിക്കണം എന്നു പറഞ്ഞ്.. അനിയന്റെ ചടങ്ങിൽ വേറൊരു വഴക്കും എന്റെ പിതാവിന്റെ പേരിൽ ചേർക്കാനുണ്ട്..
വീട്ടിലേക്ക് ഇനി ഒരു പ്രവേശനം ഉണ്ടാവില്ലെന്ന് ഉറപ്പായതോടെ അച്ഛൻ എന്റടുത്ത് ഒരു ഡയലോഗ് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്… “ഇനി അച്ഛനുണ്ടെന്ന് കരുതണ്ട എന്ന്”… ഞാൻ അതിനൊരു മറുപടിയും പറഞ്ഞു… ,’അങ്ങനെ ഒരിക്കലും കരുത്തിയിട്ടും ഇല്ലെന്ന്’… ഇതായിരുന്നു ഞങ്ങൾ തമ്മിലുണ്ടായ അവസാന സംഭാഷണം…

മുഖം തീർത്തും ഇരുണ്ടു പോയി കഴിഞ്ഞ എന്റെ ശ്രോതാവ് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു… ഞാനിന്നത്തെ ദിവസം നശിപ്പിച്ചു അല്ലെ…?

നെവർ… അച്ഛനെയാണെനിക്കിഷ്ടം എന്നു എല്ലാവരും പറയുമ്പോൾ .. അച്ഛനെ ഇഷ്ടം ആയിരുന്നു.. എന്ന് ഞാൻ തിരുത്തേണ്ടി വരുന്നതിന്റെ കാരണം നീ അറിഞ്ഞത് നന്നായെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു..

vishnu.k45@gmail.com

കഥ- കളർ രോഗം

By Sijo M Johnson

പലപ്പോഴും വെള്ളത്തില്‍ പൊങ്ങിയലയുന്ന പൊങ്ങുതടിയായി അവന്റെ വാക്കുകളെ അവര്‍ തള്ളിക്കളയാറുണ്ട്. ഒരുപ്രായം കഴിഞ്ഞ് ഗര്‍ഭിണിയായി, അവനെ പേറേണ്ടി വന്നപ്പോഴും അമ്മയും അന്ന് കരുതിയതാണത്രെ; അവനെ തള്ളിക്കളയാന്‍! അവന്റെ വാക്കുകള്‍ക്കിടയില്‍ വിട്ടൊഴിയാത്ത ഒരുപാടു സാഹസങ്ങളുടെ നൊമ്പരമുണ്ട്; അതുകൊണ്ടായിരിക്കാം കേള്‍ക്കുന്നവരെല്ലാം ഇങ്ങനെ ചിരിക്കുന്നത്.

കലാഭവന്‍ മണി കളര്‍രോഗം വന്ന് മരിച്ചെന്ന് അവനോട് മകള്‍ പറഞ്ഞതോര്‍ത്ത് ഒരിക്കല്‍ ഓഫീസിലിരുന്ന് പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “മകളെ കളര്‍ രോഗമല്ല; കരള്‍ രോഗം” എന്നു തിരുത്തിക്കൊടുത്തതും അവള്‍ അയാളോട് പരിഭവിച്ചത്രെ!. ശരിക്കും അയാള്‍ക്കു കളര്‍ രോഗമാണ്. പച്ച ചുവപ്പും നീല മഞ്ഞയുമായി കാണുന്ന കളര്‍ രോഗം. കണ്ണടകൾ പലതും മാറ്റിനോക്കിയതാ… പക്ഷെ…

ജോലിസ്ഥലത്തെ എപ്പോഴും കൂടെയുള്ള കൂട്ടുകാരും അടിച്ചുതളിക്കാരും സെക്യൂരിറ്റി ഗാര്‍ഡുമാരും കാന്റീനില്‍ വരുന്ന മറ്റു കമ്പനികളിലെ ജോലിക്കാരുമെല്ലാം ഇടതടവില്ലാതെ അവനോടു ചിരിക്കുന്നതു കാണാം. പെണ്‍കൊടികള്‍ ഒരു കൂസലുമില്ലാതെ വട്ടംകൂടിനിന്ന് അവനെ കേള്‍ക്കുന്ന കാണാം.

ഒരിക്കല്‍ ആരോ പറഞ്ഞു: “അവന്റെ വായ്ക്കകത്ത് സാഹചര്യങ്ങള്‍ക്കനുസരിച്ച് പറയാവുന്നതരം കോടാനുകോടി ഓഡിയോ ടെംപ്ലേറ്റുകളുണ്ടെ”ന്ന്. എങ്കില്‍ ഇത്തരം ടെംപ്ലേറ്റുകള്‍ എല്ലാവരിലുമില്ലേ? മൂടിക്കെട്ടി വറ്റിവരണ്ട് അവയില്ലാതാവുന്നതല്ലേ?

പരിസ്ഥിതി ദിനത്തില്‍ ഒരുവന്‍ വീട്ടില്‍കൊണ്ടുപോയി നടാനായി ഓഫീസ് കാന്റീനിനരികില്‍ നിന്ന ഞാവല്‍ചെടി പിഴുതെടുക്കാനൊരുങ്ങിയപ്പോഴും അയാള്‍ ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാവല്‍ നടുന്നയാള്‍ മരിച്ചുപോവുമത്രെ! നടാന്‍ പോകുന്നവനെയോര്‍ത്ത് അയാള്‍ ആര്‍ത്തലച്ച് ചിരിച്ചു. പിന്നെയത് ലോകം മുഴുവന്‍ കേള്‍ക്കെ പറഞ്ഞു ചിരിച്ചു. എന്നാല്‍ തൊട്ടടുത്ത ദിവസവും ഞാവല്‍ ചെടി ആരാലും കവര്‍ന്നെടുക്കപ്പെടാതെ കാന്റീനിനരികില്‍, ഇളംപച്ച തളിരിലകളില്‍ അയാളുടെ ചാറ്റല്‍മഴയുംകൊണ്ട് നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു…

ചന്ദനമരങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ ചെങ്കല്‍കോട്ടയിലാണ് അയാള്‍ വളര്‍ന്നത്. കമല, സന്ധ്യ, രേവതി… പിന്നെയാണ് അയാള്‍ ജനിച്ചത്. അവസാനം അയാള്‍ തക്കാളി അണ്ണന്റെ കൂടെ ചന്ദനമരങ്ങള്‍ മുറിയ്ക്കാന്‍ പോയിതുടങ്ങി. കമലയും സന്ധ്യയും രേവതിയും പട്ടിണികിടക്കണ്ടല്ലോ! മുറിച്ചിട്ട ചന്ദനമരക്കഷണങ്ങള്‍ തലയിലേറ്റി ചെങ്കല്‍കോട്ട കടന്ന അയാള്‍ തരളിതഗാത്രനല്ല. എന്നാല്‍ ഒരിക്കല്‍, സന്ധ്യാസമയത്ത് മുറിച്ചിട്ട അവസാന തടിയുംപേറി അയാള്‍ നടക്കുകയാണ്. കാലില്‍ വുഡ്‌ലാന്‍സും പ്യൂമയുമൊന്നുമില്ല. വേച്ചുവേച്ചു നടന്ന് ലോറിക്കരികില്‍ എത്തുന്നതിനിടെ എന്തോ ഒന്ന് അവന്റെ മൂക്കില്‍ ആഞ്ഞടിച്ചു. കാലവര്‍ഷമഴയ്ക്കിടയിലെ മിന്നലില്‍ കറണ്ടുപോയതുപോലെ…പ്‌ടേങ്ങ്…

“മനുഷ്യാ നിങ്ങളെങ്ങനാ ചന്ദനം കടത്തിയേ…? നെറ്റിയില്‍ തൊട്ടിട്ടായിരിക്കും… ങ്‌ഹേ… ഹ… ഹ… ഹ…” ജയേഷ് ചിരിച്ചു. എല്ലാവരും ചിരിച്ചു. “ചന്ദനത്തിരി കാണാത്ത താനാണോ ചന്ദനതടി കടത്തിയത് ?!…” ജയേഷ് ചോദിച്ചു.

“അപ്പോള്‍ പിന്നെ എന്റെ മൂക്കിന്റെ പാലം പോയി പ്ലാസ്റ്റിക് സര്‍ജറി ചെയ്യേണ്ടി വന്നത് ?!” അയാള്‍ മൂക്കില്‍ തടവി അത് ഓര്‍ത്തെടുത്തു.
എന്നിട്ട് ഗതിമുട്ടി ഓഫീസില്‍ വച്ച് അയാള്‍ പറഞ്ഞു: “മേലില്‍ തന്നോളം അനുഭവങ്ങളില്ലാത്ത ഒരുവനോടും ഒന്നും പറയാനില്ലെ”ന്ന്!.

മിലിട്ടറിയില്‍ നിന്നും കഴിഞ്ഞ ദിവസമാണ് രാജുവേട്ടന്‍ ലീവിനു വന്നത്. വീടിനു മുമ്പിലുള്ള ഇടവഴിയിലൂടെ രാജുവേട്ടന്‍ നടന്നുവരുമ്പോള്‍ അയാള്‍ അവിടെനിന്ന് ഗോലിയെറിഞ്ഞു കളിക്കുകയായിരുന്നു. അച്ഛനുമമ്മയും കാട്ടില്‍ തടിവെട്ടാന്‍ പോയിരിക്കുകയാണ്. മൂന്നു പെങ്ങന്‍മാർ സ്‌കൂളിലും. അയാളെ കണ്ടതും രാജുവേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു: “സന്ധ്യയ്ക്കു വീട്ടിലേയ്ക്കു വരണം…” എന്തിനാണെന്ന് അയാള്‍ ചോദിക്കാനൊരുങ്ങും മുമ്പേ രാജുവേട്ടന്‍ നടന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

അടുത്ത ഷോട്ടില്‍ രാജുവേട്ടന്റെ വീടാണ്. കീറിപ്പറിഞ്ഞ ട്രൗസറുമിട്ട അയാളുടെ നേര്‍ക്ക് രാജുവേട്ടന്‍ ഒരു തുറന്ന സ്യൂട്ട്കേസ് മലര്‍ക്കെ കാണിച്ചു. “ഇഷ്ടമുള്ള ഡ്രസ്സ് നീ എടുത്തോ…!”

എഡിറ്റര്‍ഡെസ്‌കില്‍ മഹേഷ് പല ആംഗിളിലുള്ള സ്യൂട്ട്‌കേസ് ഷോട്ടുകള്‍ ഓരോ ഉടുപ്പും അടര്‍ത്തിയിട്ട് മുറിച്ചിട്ടു.

അതിനടുത്ത സീന്‍ ക്യാമറ ഫോക്കസ് ചെയ്തത്, സെമി ആര്‍ക്ക് നെയിം ബോര്‍ഡിലെഴുതിയ ഗവ. ലോവര്‍ പ്രൈമറി സ്‌ക്കൂള്‍ ചെങ്കല്‍കോട്ടയിലാണ്. ജിമ്മീ ജിബ് താഴേക്ക് റോള്‍ ചെയ്യുകയാണ്. സ്‌കൂള്‍ യൂണിഫോമില്ലാത്തതിന്റെ പേരില്‍ ഹെഡ്മാഷ് ഇനി അയാളെ ക്ലാസിന് വെളിയിലിരുത്തില്ല. രാജുവേട്ടന്‍ കൊടുത്ത നെടുനീളന്‍ ഷര്‍ട്ടും പാന്റും പക്ഷെ കുട്ടികളില്‍, ആദ്യം അയാള്‍ ഒരു ചിരി പടര്‍ത്തി.

“കട്ട്…കട്ട്…”

അയാള്‍ ആക്രോശിക്കുന്നുണ്ട്. മറ്റുകുട്ടികള്‍ ചിരിക്കുന്ന സീനില്‍ വേദനിക്കുന്ന ഒരു നീറ്റല്‍ ഉണ്ട്; അത് ഫ്രെയിമില്‍ കണ്ടില്ലെന്ന്…!

“സ്‌കൂളില്‍ നിന്ന് അന്ന് വേദനിച്ച ആ കൗമാരം ഡയറക്ടറുടെയാണത്രെ…! പിന്നെ ദിനംപ്രതി അഡിഡാസും റീബോക്കും പിന്നെ വലിയ ബ്രാന്‍ഡ് വാച്ചുകളും ധരിക്കുന്ന അയാളുടെയാണത്രെ ഈ അനുഭവങ്ങള്‍…. തള്ളാണ് നല്ല ഒന്നാന്തരം തള്ള്. ഹ… ഹ… ഹ…”

ലൈറ്റ്‌ബോയ് പ്രമോദ് പറഞ്ഞു ചിരിക്കുകയാണ്.

sijomjohnson@gmail.com

ഫോക്‌ലോർ

By Sooraj T R

പണ്ട് , കണ്ടാണശ്ശേരിയിലെ തെങ്ങുകൾ ചെത്തുകാരന് മുന്നിൽ തല വളച്ചുകൊടുത്തിരുന്ന ആ കാലം.. ഒരു ദിവസം വട്ടമ്പറമ്പിൽ വേലപ്പൻ കുന്നംകുളത്തിന് അടയ്ക്ക വിൽക്കാൻ പോയി തിരിച്ച് വരികയായിരുന്നു. സമയം നന്നേ വൈകി. മകനൊരു കുപ്പായം തുന്നിക്കാൻ തുണിയൊക്കെ വാങ്ങിയാണ് വരവ്. വില്ലുവണ്ടിപ്പാതയിൽ നിന്ന് അയാൾ തെങ്ങിൻ ത്തോപ്പിലേക്ക് കയറി. മണൽമണ്ണിൽ ചവിട്ടി ഏറെ നീങ്ങിയില്ല, ഒരു പതിനെഞ്ചു തെങ്ങിനപ്പുറം , ഇരുട്ടിൽ ഒരു രൂപം കാണാനായി. ഒരു കൂറ്റൻ നായ!! നെഞ്ചിനൊപ്പം ഉയരം വരും. അതിന്റെ നേരിയ മുരൾച്ച ഈ അകലത്തിലും കേൾക്കാം.
ഒടിയനാണ് മുന്നിലെന്ന് വേലപ്പന് മനസിലായി. ചാവക്കാട്ടെ മാപ്പിളമാർ കച്ചവടത്തിൽ വെല്ലാനാവാത്തതിന്റെ പക പോക്കുന്നതാവാം. വേലപ്പൻ ചുറ്റും നോക്കി. ഒരു കൈതക്കൂട്ടം കണ്ടു. ഉടനെ പോയി രണ്ടു കൈതോല കീറിയെടുത്തു. കൈതത്തടത്തിൽ കിടന്നിരുന്ന കരിഞ്ചാത്ത ചീറിയടുത്തു. വേലപ്പൻ അതിനെ കാൽപ്പാദം കൊണ്ട് കോരിയെറിഞ്ഞു (വട്ടമ്പറമ്പിലുക്കാർക്ക് സർപ്പവിഷം ഏൽക്കില്ല. മറ്റൊരു കഥ).
കീറിയെടുത്ത കൈതോലകൾ പിണച്ചുകെട്ടി വേലപ്പൻ നായയുടെ നേരെ ചെന്നു. അത് രൂക്ഷമായി മുരണ്ട് വാലും വിറപ്പിച്ച് നിലകൊണ്ടു. വേലപ്പൻ കൈതോല വീശി. നായ മനുഷ്യസ്വരത്തിൽ കരഞ്ഞു. കൈതോല വായുവിൽ തലങ്ങും വിലങ്ങും വീണു. നായ മണ്ണിൽ കുഴഞ്ഞുവീണു. വേലപ്പൻ കൈതോല താഴെയിട്ട് വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. പത്തടി നടന്നിട്ട് എന്തോ ആലോചിച്ചുറപ്പിച്ച് അയാൾ ഒരുപിടി പൂഴി വാരി പിന്നോട്ടെറിഞ്ഞു. എന്നിട്ട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു, “ഈ മണ്ണ് നിനക്ക് നിഷിദ്ധം. ഈ മണ്ണിൽ വിളയുന്നതും നിനക്ക് നിഷിദ്ധം.”
ഈ കാരണത്താലാണത്രേ നായകൾ ഉജാല* കലക്കിയ വെള്ളംകുപ്പികൾ കാണുമ്പോൾ അടുക്കാത്തത്.
*———*
* ഉജാല കമ്പനി കണ്ടാണശ്ശേരിയിലാണ്.

str6073@gmail.com

കഥ- വൈറസ്‌

By Sooraj T R

2004, ഫ്രാങ്ക്ഫര്‍ട്ട് ജര്‍മനി

“പീറ്റര്‍ ഡിന്നറിനു സമയമായി… നീ അവിടെ എന്ത് കുന്തമാ ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്?? ”

“ ഇപ്പൊ വരാം മമ്മാ. 2 മിനിറ്റ് , അല്ലാ 2 മിനിറ്റ് 25 സെക്കന്റ്‌ ” പീറ്റര്‍ എന്നാ പതിനാലുകാരന്‍ തന്‍റെ ലാപ്ടോപ്പില്‍ നിന്നും കണ്ണെടുക്കാതെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. സ്ക്രീനില്‍ ഒരു ചെറിയ ബോക്സിലായി ഫയല്‍ അപ്ലോഡ് സ്റ്റാറ്റസ് കാണിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വേഗതയില്ലാത്ത ഇന്റര്‍നെറ്റ്‌ അവനെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. ഹോ എന്നാണാവോ ഈ ജര്‍മനിയൊക്കെ ഒന്ന് 4ജി ആവുക.. അവന്‍ നെടുവീര്‍പ്പെട്ടു.

ഉദേശം മൂന്ന് മിനിറ്റിനുള്ളില്‍ അപ്ലോഡ് പൂര്‍ത്തിയായി. പീറ്റര്‍ സന്തോഷത്തോടെ അവന്റെ ഇ-മെയില്‍ തുറന്ന് കോണ്ടാക്ട്സില്‍ ഉള്ള എല്ലാവര്‍ക്കും വേണ്ടി ഒരു മെയില്‍ തയ്യാറാക്കി.

“ ദൈവത്തെ ഓര്‍ത്ത് എന്റെ പീറ്റര്‍, ഒന്ന് ഇറങ്ങി വാ ” . മമ്മയുടെ സ്വരം കര്‍ക്കശമായതോടെ പീറ്റര്‍ എണീറ്റു താഴേക്ക്‌ പോയി. ലാപ്ടോപ്പില്‍ അവന്‍ അയച്ച ആയിരത്തോളം മെയിലുകള്‍ പോയി തുടങ്ങിയതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ലോകത്തിന്‍റെ ഓരോ കോണിലേക്കും ഓരോ ഐപി അഡ്രസിലേക്കും ഓരോ മെയില്‍..

2006, 111.92.97.151

“download rang de basanthi hindi full movie”

ടോം ഗൂഗിള്‍ ഹോം പേജില്‍ ടൈപ്പ് ചെയ്തു. സെര്‍ച്ച്‌ കൊടുത്തതിനു ശേഷം അവന്‍ മൂത്രമൊഴിക്കാന്‍ പോയി. തിരിച്ചു വന്നപ്പോളേക്കും സെര്‍ച്ച്‌ റിസള്‍ട്ട്‌ വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. “ ഫയര്‍ഫോക്സ് കൊള്ളാം, എക്സ്പ്ലോററിനേക്കാള്‍ സ്പീഡ് ഉള്ള പോലെ. ടോമിനു സന്തോഷമായി. അവന്‍ ആദ്യം കണ്ട ലിങ്കില്‍ തന്നെ കയറി. ഒരു പാക്കിസ്ഥാന്‍ ഡൊമൈനുള്ള വെബ്സൈറ്റ് ആയിരുന്നു അത്. ‘ഡൌണ്‍ലോഡ് ഹിയര്‍’ എന്നു കാണിച്ചു മിന്നികൊണ്ടിരുന്ന വലിയ ബട്ടണില്‍ ടോം പോയി ഞെക്കി. ഒറ്റയടിക്ക് ഒരു 10 പുതിയ ടാബുകള്‍ തുറന്നു വന്നു. ടോമിനു ദേഷ്യം വന്നു. പാക്കിസ്ഥാനി ആണേലും ആള്‍ക്കാരെ പറ്റിക്കുന്നതിന് ഒരു ലിമിറ്റ് വേണം. പാക്കിസ്ഥാന്‍ കൊടുക്കാന്നു പറഞ്ഞിട്ട് നമ്മള്‍ പറ്റിച്ചോ? അന്നേക്കന്നു അളന്നു മുറിച്ചു കൊടുത്തില്ലേ?

ടോം ഓര്‍ക്കുട്ടില്‍ കയറി അവന്‍റെ സുഹൃത്ത് സജിത്തിന് സ്ക്രാപ്പ് അയച്ചു. “ ഡാ നിനക്ക് രംഗ് ദേ ബസന്തി കിട്ടിയാല്‍ എനിക്ക് കൂടെ തരണം. മിസ്സ്ഡ് അടിച്ചാല്‍ ഞാന്‍ തിരിച്ചു വിളിക്കാം. ”

കിടിലോല്‍കിടിലം (സജിത്തിന്‍റെ പെന്‍ഡ്രൈവ്)

ന്യൂ ഫോള്‍ഡര്‍.ഇഎക്സ്ഇ  കണ്ണുതുറന്നു. അവന്‍ ചുറ്റും നോക്കി. കുറ്റാകൂരിരുട്ട്. തൊട്ടപ്പുറത്തായി എന്തോ അടുക്കിവക്കുന്ന ശബ്ദം കേള്‍ക്കാം. അല്‍പ്പം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അതും നിലച്ചു. “ഫയല്‍ ട്രാന്‍സ്ഫര്‍ കംപ്ലീറ്റഡ്” , ടെറാ കോപി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ന്യൂ ഫോള്‍ഡര്‍.ഇഎക്സ്ഇ  തപ്പിപിടിച്ച് ഓട്ടോറണ്‍.ഐഎന്‍എഫിന്‍റെ പുറത്തെത്തിയപ്പോഴേക്കും ടെറാ കോപി പോയി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ‘രംഗ് ദേ ബസന്തി ഡിവിഡി റിപ്’ എന്നുപേരുള്ള ഒരു ഫോള്‍ഡര്‍ അവിടെ ഒരു മൂലക്കായി ഇറക്കിവെച്ചിരുന്നു.

ന്യൂ ഫോള്‍ഡര്‍.ഇഎക്സ്ഇ ആ ഫോള്‍ഡറിനെ സമീപിച്ചു. “ ഹല്ലോ ഞാന്‍ ന്യൂ ഫോള്‍ഡര്‍.ഇഎക്സ്ഇ, ഓട്ടോറണ്‍.ഐഎന്‍എഫ് എന്ന ഈ ബംഗ്ലാവിലാണ് എന്‍റെ താമസം. വിരസവും ഏകാന്തവുമായ, അന്തമില്ലാത്ത ഈ റോ ഡാറ്റയുടെ പരപ്പില്‍ ഒരു കൂട്ടിനായി കാത്തിരിക്കയായിരുന്നു ഞാന്‍. ഒരു നിമിഷം തരൂ നിന്നില്‍ അലിയാന്‍, ഒരു യുഗം തരൂ നിന്നെ അറിയാന്‍…ഇനി മുതല്‍ നീയെന്നോ ഞാനെന്നോ ഇല്ല. ആരൊക്കെ എന്തൊക്കെ സ്ക്രിപ്റ്റ് മാറ്റിയാലും ഇനി ഞാന്‍, നീ തന്നെയാണ്.”

മൌനാനുവാദം നല്‍കിയ ഫോള്‍ഡര്‍ തുറന്ന് ന്യൂ ഫോള്‍ഡര്‍.ഇഎക്സ്ഇ അകത്തു കയറി. ഏറെ വൈകാതെ തന്നെ അവരുടെ രാസക്രീഡകളുടെ ഫലമായി പുതിയൊരു ഫോള്‍ഡര്‍ അവിടെ ജന്മമെടുത്തു. ‘ രംഗ് ദേ ബസന്തി ഡിവിഡി റിപ്.ഇഎക്സ്ഇ ’

2006, 111.92.97.151

കസ്പെര്‍സ്കി യോഗനിദ്രയിലായിരുന്നു. ഏകാഗ്രത…ഏകാഗ്രത അന്തരാത്മാവിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്ന് സത്തമത്തെ അചിതില്‍ നിന്നും വേര്‍തിരിക്കാനുള്ള കഴിവ് സ്വായത്തമാക്കണം. വരുംനാളുകള്‍ പ്രവചനങ്ങള്‍ക്കതീതമാണ്. നിര്‍ദോഷമായ എംപീത്രീ ഫയലുകള്‍ പോലും തിരിഞ്ഞുകൊത്തിയേക്കാം.

അപ്പോഴാണ്‌ ചുമരിലെ അലാറം മുഴങ്ങിയത്. ‘ ന്യൂ ഹാര്‍ഡ്‌വെയര്‍ ഡിറ്റക്റ്റഡ് ’. കസ്പെര്‍സ്കി ചാടിയെണീറ്റ് യുഎസ്ബി ടെര്‍മിനലിലേക്ക് കുതിച്ചു. കിടിലോല്‍കിടിലത്തിന്‍റെ വാതിലുകള്‍ തള്ളിത്തുറന്ന് അവള്‍ അകത്തുകടന്നു. രണ്ടു ഫോള്‍ഡറുകളും, ഒരു ഓട്ടോറണ്‍.ഐഎന്‍ഫും. സംശയം തോന്നിയതിനാല്‍ ഓട്ടോറണ്‍.ഐഎന്‍എഫിന്‍റെ വാതിലുകള്‍ അവള്‍ താഴിട്ടു പൂട്ടി. ശേഷം അവള്‍ ഫോള്‍ഡറുകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. ‘ രംഗ് ദേ ബസന്തി ഡിവിഡി റിപ് ’,‘ രംഗ് ദേ ബസന്തി ഡിവിഡി റിപ്.ഇഎക്സ്ഇ ’

എന്‍റെ ദൈവമേ .ഇഎക്സ്ഇ വിലസത്തിലൊരു ഫോള്‍ഡറോ?? കസ്പെര്‍സ്കിക്ക് തന്‍റെ കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാനായില്ല. അവള്‍ ഓട്ടോറണ്‍.ഐഎന്‍എഫിന്‍റെ വാതിലിനരികെ ചെന്ന് തട്ടി വിളിച്ചു, “ ആരാ നീയ്? എവ്ടെന്നാ? സത്യം പറഞ്ഞോ?? എന്താ വരവിന്‍റെ ഉദേശം? ”

അകത്തുള്ള ന്യൂ ഫോള്‍ഡര്‍.ഇഎക്സ്ഇ വിളികേട്ടു. “ എനിക്കറിയില്ല. ഈ മെമ്മറിഡിസ്കിനെ പറ്റിയല്ലാതെ മറ്റൊന്നിനെ പറ്റിയും എനിക്കറിയില്ല. ഞാന്‍ ജീവിക്കുന്നത് തന്നെ സ്നേഹിക്കാനും സ്നേഹിക്കപ്പെടാനും വേണ്ടി മാത്രമാണ്. എന്നെ വിശ്വസിക്കൂ, ഞാന്‍ നിരപരാധിയാണ്. നിങ്ങള്‍ക്ക് എന്നെകൊണ്ട് ഒരു ഉപദ്രവവും ഉണ്ടാകില്ല. ”

“ആയിരിക്കാം. പക്ഷെ എനിക്കത് ഉറപ്പാക്കണം. പറയ്‌, ഇവിടെ നിന്നും പുറത്തുകടന്നാല്‍ നീ എന്തുചെയ്യും?”

“ പകരും തോറും വര്‍ദ്ധിക്കും ധനമത്രെ സ്നേഹം. കഴിയുന്നത്രെ ഫോള്‍ഡറുകളിലേക്ക് അത് പകര്‍ന്നു നല്‍കണം. കഴിയുമെങ്കില്‍ ഭവതിക്കും.”

“ എന്നിട്ട് ഇതുപോലെ സങ്കരയിനം ഫോള്‍ഡറുകള്‍ ഉണ്ടാക്കണം അല്ലേ? ”

“ അത് ഈ പ്രക്രിയയുടെ ഒരു ഭാഗം മാത്രമാണ്.”

“ നടക്കില്ലെടാ, ഈ കസ്പെര്‍സ്കിയെ ഡിസെബിള്‍ ചെയ്യുന്നവരെ നീയൊന്നും ഒരു ചുക്കും ചെയ്യാന്‍ പോകുന്നില്ല. നീയും നിന്നെ പോലെ ഊരും പേരുമില്ലാത്ത ചവറുകളും കൂടി ഇവിടെ തിന്നും കുടിച്ചും ഫയല്‍ മള്‍ട്ടിപ്ലിക്കേഷന്‍ നടത്തിയും വിരാജിക്കുമ്പോള്‍ ഇല്ലാതാവുന്നത് പൊന്നുംവിലയുള്ള മെമ്മറിയാ. അങ്ങനെ പൈസ മുടക്കി ഹാര്‍ഡ് ഡിസ്ക്  വാങ്ങിയ യൂസേര്‍സിന്‍റെ ചെലവില്‍ നീ സ്നേഹം പരത്തണ്ട. ഇന്ന്, ഇവിടെ തീര്‍ന്ന് നീയും നിന്‍റെ ചണ്ടിപണ്ടാരങ്ങളും. ”

ന്യൂ ഫോള്‍ഡര്‍.ഇഎക്സ്ഇ തേങ്ങല്‍ ഉള്ളിലടക്കി ചോദിച്ചു, “ ജീവിക്കാനുള്ള കൊതികൊണ്ട് ചോദിക്കുവാ, എന്നെ കൊല്ലാതിരിക്കാന്‍ പറ്റുമോ? ”

കസ്പെര്‍സ്കി തന്‍റെ ചെയിന്‍സൊ ഓണാക്കി.

“ പറ്റില്ലല്ലേ, സാരമില്ല. എന്നെ ഇല്ലാതാക്കിയാലും നിങ്ങള്‍ക്ക് സ്നേഹത്തെ ഇല്ലാതാക്കാന്‍ പറ്റില്ല. കാരണം അതൊരു വികാരമാണ്. വികാരങ്ങള്‍ക്ക് മരണമില്ലത്രെ.”

കസ്പെര്‍സ്കി ഓട്ടോറണ്‍.ഐഎന്‍എഫിന്‍റെ വാതില്‍ ചവിട്ടിപൊളിച്ച് അകത്തുകയറി. റോ ഡാറ്റയില്‍ അലയടിച്ച ആര്‍ത്തനാദങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഒരു .ഇഎക്സ്ഇ ഫോള്‍ഡര്‍ പകച്ചുനിന്നു.

2010, 111.92.97.151

വീണ്ടും ഒരു ‘ ന്യൂ ഹാര്‍ഡ്‌വെയര്‍ ഡിറ്റക്റ്റഡ് ’ അലാറം. കസ്പെര്‍സ്കി മടുപ്പോടെ ടെര്‍മിനലിലേക്ക് ചെന്നു. കാലം മാറിയതോടൊപ്പം അവള്‍ക്കും ഏറെ മാറ്റങ്ങള്‍ വന്നിരുന്നു. സ്വയം സിദ്ധിച്ചതും, അപ്ഡേറ്റ്സിലൂടെ ലഭിച്ചതുമായ കഴിവുകള്‍ അവളെ കൂടുതല്‍ ശക്തിശാലിയും ഗര്‍വിഷ്ടയുമാക്കി. 9995405983 എന്ന 8 ജിബി മെമ്മറിസ്റ്റിക്കിലേക്ക് അവള്‍ നടന്നുകയറി. അകത്തുകണ്ട കാഴ്ച അവളെ നടുക്കികളഞ്ഞു. ഇരുപതോളം ഫോള്‍ഡറുകള്‍ അതിനെല്ലാം സമീപം അതെ പേരിലുള്ള .ഇഎക്സ്ഇ ഫോള്‍ഡറുകള്‍!! അവള്‍ ആദ്യം കണ്ട ‘ ഹാലോ 2 ’ എന്ന ഫോള്‍ഡര്‍ തുറന്നു. അതിനുള്ളിലും ഇരുപതോളം ഫോള്‍ഡറുകള്‍ അതിനെല്ലാം സമീപം അതെ പേരിലുള്ള .ഇഎക്സ്ഇ ഫോള്‍ഡറുകള്‍!!

കസ്പെര്‍സ്കിക്ക് തലചുറ്റി. അവള്‍ അന്തമില്ലാതെ ഫോള്‍ഡറുകളില്‍ നിന്നും ഫോള്‍ഡറുകളിലേക്ക് ഓടി. സബ്ഫോള്‍ഡറുകളുടെ എണ്ണമറ്റ നിരകള്‍ക്കു മുന്നില്‍ അവള്‍ പകച്ചുപോയി. എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ പകച്ചുനിന്ന അവള്‍ അകലെയായി കാല്‍പെരുമാറ്റം കേട്ടു തിരിഞ്ഞുനോക്കി. ഏതോ ഫോള്‍ഡറില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങിവന്ന ഒരു  .ഇഎക്സ്ഇ ഫയല്‍  ആയിരുന്നു അത്. അപ്പോള്‍ അവനുണ്ടായിരുന്ന പേര് പിന്‍ഗാമി.ഇഎക്സ്ഇ എന്നായിരുന്നു.

“നിനക്കോര്‍മ്മയില്ലേ? ചന്ദന മുട്ടി തലയില്‍ വെച്ച് പെട്രോള്‍ ഒഴിച്ചു ഒരു സിഗരറ്റു കുറ്റി കൊണ്ട് കത്തിച്ചു നീ ഒരു മനുഷ്യനെ കൊന്നില്ലേ? ഹി വാസ് മൈ ഗ്രേറ്റ്‌ ഫാതര്‍. ആന്‍ഡ്‌ ഐയാം ഹിസ്‌ ഗ്രേറ്റ്‌ ഗ്രേറ്റ്‌ സണ്‍. പിന്‍ഗാമി.  എന്‍റെ അച്ഛന്‍ ന്യൂ ഫോള്‍ഡര്‍.ഇഎക്സ്ഇ യുടെ മറുപടി നിനക്ക് തരാന്‍ വന്ന പിന്‍ഗാമി.. ”

അതും പറഞ്ഞ് അവന്‍ അനന്തമായ ആ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ഹാര്‍ഡ് ഡിസ്കിന്‍റെ വിതൂരതകളിലേക്ക് നടന്നകന്നു.

str6073@gmail.com

കഥ- പരിനീത

By Jyothi Jayakumar

മൂന്നാ‍മത്തെ നിരയിലെ ചുമരിനോടടുത്തുള്ള ബെഞ്ചിലാണ് പരിനീത ഇരിക്കുന്നത്. എല്ലാ ദിവസവും മുന്നിലുള്ളവർ പിന്നിലേക്കും, പിന്നിലുള്ളവര്‍ മുന്നിലേക്കും എന്ന ക്രമത്തില്‍ ഇരിപ്പിടങ്ങള്‍ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുമെങ്കിലും പരിനീത എപ്പോഴും ചുമരിനോടു അടുത്തായിരിക്കും.

എട്ടാം ക്ലാസ്സില്‍ പതിമൂന്നും പതിനാലും വയസ്സുള്ള ആൺകുട്ടികളും പെൺകുട്ടികളുമാണ്. ആൺകുട്ടികളില്‍ നിന്നും പെൺകുട്ടികള്‍ വളരെ വ്യത്യസ്ഥരാണ്. ആൺകുട്ടികള്‍ മിക്കവാറും ഒരേ ചിന്താഗതിക്കാരാണ്. പുതിയതായി മാർക്കറ്റിൽ വന്ന വീഡിയോ ഗെയിമുകളും ക്രിക്ക്റ്റുമൊക്കെയാണ് അവരുടെ ഇഷ്ടവിഷയങ്ങള്‍. അതില്‍ മുഴുകി ഇരിക്കാനാണ് അവർക്കു താല്പര്യം.

പക്ഷേ പെൺകുട്ടികള്‍ അങ്ങനെയല്ല. ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ ഇഷ്ടങ്ങളാണ്,ചിന്തകളാണ്. അതവരുടെ കണ്ണുകളിലും മുഖത്തും നിഴലിച്ചു നില്ക്കും .ബുദ്ധിയും,ഓജസ്സും ദീപ്തമാക്കുന്ന മുഖമുള്ള ഒരു കൂട്ടരുണ്ട്.കണ്ണുകള്‍ എപ്പോഴും പ്രകാശം ചൊരിഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരിക്കും.കഴുത്തിന്റെ രണ്ടു സൈഡിലായി റബ്ബർ ബാന്റിട്ടു ഉറപ്പിച്ച മുടിയിഴകള്‍ ഒരേ താളത്തില്‍ മേലോട്ടും കീഴോട്ടും ആടികൊണ്ടിരിക്കും. ഇതില്‍ നിന്നു വ്യത്യസ്ഥമായി,എപ്പോഴും ഒരു ഗൂഢസ്മിതം ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച മുഖഭാവത്തോടു കൂടിയ മറ്റൊരു കൂട്ടരുണ്ട്. അദ്ധ്യാപകരുടെ നോട്ടപുള്ളികള്‍. പക്ഷേ, അദ്ധ്യാപകരുടെ നോട്ടങ്ങളൊന്നും അവർ വകവെക്കാറില്ല. ഞങ്ങള്‍ കൊച്ചു കുഞ്ഞുങ്ങളൊന്നുമല്ല, എല്ലാം ഞങ്ങൾക്കറിയാം എന്നൊരു ഭാ‍വം. പ്രായത്തിനു ചേരാത്ത അംഗചലനങ്ങളും ഭാവങ്ങളുമായി ഒരേസമയം ക്ലാസ്സ് റൂമിനകത്തും പുറത്തും അവര്‍ വിഹരിക്കും. അധികം സംസാരിക്കാത്തവരാണ് വേറൊരു കൂട്ടർ .ഒന്നിനും ഇല്ല.ഒതുങ്ങി കൂടി, ചോദിക്കുന്നതിനെല്ലാം ഒന്നോ രണ്ടോ വാക്കുകളില്‍ ഉത്തരം ഒതുക്കുന്നുവര്‍.

പക്ഷേ,പരിനീത ഇതില്‍ നിന്നെല്ലാം വ്യത്യസ്ഥയായിരുന്നു.ആദ്യദിനം മുതലേ ഞാന്‍ അവളെ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.അസാമാന്യമായി വിടർ
ന്ന കണ്ണുകളും,ചടുലമായ നോട്ടങ്ങളും ആരേയും കൂസാത്ത പെരുമാറ്റരീതികളും അവളെ മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്നു വേറിട്ടു നിർത്തി. പക്ഷേ, ഒന്നോ രണ്ടോ പ്രാവശ്യം ഞാനവളോട് നീ കുറച്ചു ആദരവോടെ സംസാരിക്കണം എന്നു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.അതവള്‍ മുഖവിലക്കെടുത്തിട്ടില്ല എന്നെനിക്കു മനസ്സിലാകുകയും ചെയ്തു. എനിക്കതില്‍ കുറച്ചു നീരസവും തോന്നി.സാധാരണ ഞാന്‍ പറയുന്നതെല്ലാം കുട്ടികള്‍ അനുസരിക്കാറുണ്ട്. ഞാന്‍ കുട്ടികൾക്കെല്ലാം സമ്മതയായൊരു ടീച്ചർ ആണെന്ന എന്റെ സ്വയബോധത്തെയാണ് പരിനീത കാറ്റില്‍ പറത്തിയത്.എങ്കിലും എനിക്കവളോട് എന്തോ ഒരടുപ്പം തോന്നിയിരുന്നു,തിരിച്ചവൾക്കും ഉണ്ട് എന്നാണ് എനിക്കു തോന്നിയിട്ടുള്ളത്. ചില നേരങ്ങളില്‍ അവളുടെ പെരുമാറ്റങ്ങള്‍ എന്നെ അസ്വസ്ഥയുമാക്കിയിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് സ്റ്റാഫ് റൂമില്‍ നിന്നും ഞാനാ വിവരം അറിഞ്ഞത്. പരിനീത ഒരു നോർമല്‍ ആയ കുട്ടിയല്ലത്രെ. ചെറിയൊരു മാനസിക വൈകല്യം അവൾക്കുണ്ടെന്ന്. പക്ഷേ അതംഗീകരിക്കാന്‍ അവളുടെ മാതാപിതാക്കള്‍ തയ്യാറുമല്ല. ഇതറിഞ്ഞതു മുതല്‍ അവളെ ഞാന്‍ കൂടുതലായി ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.അവളില്‍ ഒരിക്കല്‍ പോലും ഒരു താളഭ്രമം എനിക്കു തോന്നിയില്ല. അവള്‍ എനിക്കു മുന്നില്‍ പ്രകാശത്തിനു നേരേ വെമ്പലോടെ തല നീട്ടി,വിടർന്നു നിൽക്കുന്ന ഒരു സൂര്യകാന്തി പൂവായിരുന്നു.

ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച്ച.. അവസാന പിരിയഡിൽ കുട്ടികള്‍ കെമിസ്റ്റ്രിയിലെ രാസസമവാക്യങ്ങള്‍ സമതുലനം ചെയ്യുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു.ടെക്സ്റ്റ് ബുക്കിലെ ചോദ്യങ്ങളിലൂടെ കണ്ണോടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഞാന്‍ യാദൃശ്ചികമായാണ് പരിനീത എഴുന്നേറ്റ് നില്ക്കുന്നതു കണ്ടത്.അവള്‍ വെറുതെ നില്ക്കുകയായിരുന്നില്ല. ആഹ്ലാദം തുളുമ്പുന്ന മുഖത്തോടെ,ഏതോ മനോഹരമായ ചിന്തയില്‍ ഊഴ്ന്നിറങ്ങി,വിടർന്ന കണ്ണുകളില്‍ ഒരു സ്വപ്നസാമ്രാജ്യത്തിനെ മുഴുവന്‍ തുറന്നു വിട്ട്, ആരും കേൾക്കാത്തൊരു പാട്ടിന്റെ താളത്തിനൊപ്പിച്ച പോലെ രണ്ടു വശത്തേക്കും തലയും അവളുടെ ശരീരവും ചലിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.ഏതോ ഒരു താളം അവളെ നിയന്ത്രിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പോലെ. തെല്ലത്ഭുതത്തോടെ അവളെ നോക്കി നില്ക്കുന്ന എന്നെ കണ്ട മാത്രയില്‍ അവള്‍ ഒന്നും സംഭവിക്കാത്ത പോലെ ഇരുന്ന് തുറന്നു വെച്ചിരുന്ന പുസ്തകത്തില്‍ എഴുതാന്‍ തുടങ്ങി. കുറച്ചു സമയത്തിന് ശേഷം വീണ്ടും അവള്‍ എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു വീണ്ടും തലയും ശരീരവും ചലിപ്പിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.ആരും അവളെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാനവളെ അരികിലേക്കു വിളിച്ചു. അടുത്തേക്കു വരാന്‍ അവള്‍ ഒട്ടും ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. അതവള്‍ മുഖഭാ‍വം കൊണ്ട് പ്രകടമാക്കുകയും ചെയ്തു.പക്ഷേ ഒരദ്ധ്യാപികയുടെ എല്ലാ അധികാരങ്ങളോടും കൂടിയുള്ള എന്റെ വിളിയില്‍ അവള്‍ വരാന്‍ നിർബന്ധിതയാകുകയായിരുന്നു.

നീയവിടെ എന്തു ചെയ്യുകയായിരുന്നു എന്ന ചോദ്യത്തിനു വളരെ പരുഷമായൊരു സ്വരത്തില്‍ ഒന്നും ചെയ്യുകയായിരുന്നില്ല എന്ന മറുപടിയാണ് അവള്‍ തന്നത്. ‘പരിനീത,നിനക്കറിയാമോ, നീയെനിക്കു മകളെപ്പോലെയാണ്. നിന്നേക്കാള്‍ വലിയൊരു മകന്‍ എനിക്കുണ്ട്.’ കണ്ണുകള്‍ വിടർത്തി അവള്‍ പെട്ടെന്നു ചോദിച്ചു,’വലിയ മകനാണോ,പത്താം ക്ലാസ്സിലാണോ ..’ അതെ എന്നു ഞാന്‍ വെറുതെ പറഞ്ഞു.
എന്നിട്ട് അദ്ധ്യാപികയുടെ ഭാവങ്ങളെല്ലാം വലിച്ചെറിഞ്ഞ് ഒരമ്മയെ പോലെ ഞാന്‍ എന്റെ ചോദ്യമാവർത്തിച്ചു. ‘ നീയെന്തു ചെയ്യുകയായിരുന്നു.ഞാന്‍ കണ്ടല്ലൊ നീ തലയാട്ടി ആടികൊണ്ടു നില്ക്കുന്നത്.അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോള്‍ നിനക്കെന്താണു തോന്നിയത്…’ ഒന്നു രണ്ടു നിമിഷം അവളൊന്നും മിണ്ടിയില്ല..പിന്നെ ഞാന്‍ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒരു നിമിഷത്തില്‍ അവളുടെ മുഖം കസേരയില്‍ ഇരിക്കുകയായിരുന്ന എന്റെ മുഖത്തോട് ചേർത്ത് അവള്‍ പറഞ്ഞു, എനിക്കു അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് ഒരുപാടിഷ്ടമാണ്.

പെട്ടെന്നു എന്റെ മനസ്സ് ആർദ്രമായി.ഞാന്‍ ഉരുകി ഒലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്നെനിക്കു തോന്നി.എനിക്കു ചുറ്റും ഒരു മഞ്ഞുമലതന്നെ പ്രളയമാകാന്‍ കാത്തുനിന്നു. അപേക്ഷിക്കുന്ന പോലെ അവളോട് ഞാ‍ന്‍ ആരാഞ്ഞു, നിന്റെ ആ ഒരുപാടിഷ്ടത്തിലെ ഒരിഷ്ടം എന്നോടു പറയാമോ.അതിനു അവളില്‍ നിന്നൊരു മറുപടി ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല.

പക്ഷേ എന്റെ ചെവിയില്‍ ചുണ്ടുകള്‍ ചേർത്ത് , മന്ത്രിക്കുന്ന പോലെ അവള്‍ പറഞ്ഞു,‘ഒന്നെന്നു പറയാനില്ല,എല്ലാം എനിക്കിഷ്ടമാണ്..എല്ലാം’.

jayakumar.jyothi@gmail.com

മൂന്നു കഥകള്‍

By റഹ്മാൻ കിടങ്ങയം                 

                                               1. ഇര

        കുന്നിൻ മുകളിൽ ഒരു വീട്. ഓടുമേഞ്ഞത്.

   ചുറ്റും പ്രശാന്തമായ അന്തരീക്ഷം.മുകളിൽ അനന്തമായ നീലാകാശം.വീട്ടിൽ അയാളും ഭാര്യയും മാത്രം. ആരുടെയും ശല്യമില്ലാതെ ഉണ്ടും ഉറങ്ങിയും പ്രണയിച്ചും….

   ഇതൊക്കെയായിരുന്നു അവളുടെ സ്വപ്നം. അയാൾ അതു കേട്ട് പരിഹസിച്ചു ചിരിക്കും. നിന്റെയൊരു കാല്പനിക സ്വപ്നം എന്ന് കളിയാക്കും.

   എങ്കിലും ജോലി കഴിഞ്ഞ് ക്ഷീണിച്ചെത്തുന്ന വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ തിരക്കേറിയ നഗരത്തിലെ ഫ്ളാറ്റിന്റെ മൂന്നാം നിലയിലുള്ള അയാളുടെ വാടക മുറിയുടെ ബാൽക്കണിയിലിരുന്ന് താഴെ കുഴഞ്ഞുമറിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന നഗരത്തിന്റെ വെപ്രാളങ്ങളിലേക്ക് അലസം മിഴികളയക്കുമ്പോൾ അവളുടെ സ്വപ്നത്തെക്കുറിച്ച് അയാളും ഗൗരവമായി ചിന്തിക്കാറുണ്ട്.

   പക്ഷെ അങ്ങനെ പ്രശാന്തമായ ഒരു കുന്നിൻപുറം എത്ര അന്വേഷിച്ചിട്ടും അയാൾക്കു കണ്ടെത്താനായില്ല. കുന്നുകൾ വിലയ്ക്കു വാങ്ങുന്ന കമ്പനികൾ അതെല്ലാം കയ്യടക്കിയിരുന്നു.

    ഒടുവിൽ ഭാര്യയുടെ ആശ സഫലമാക്കാൻ കഴിയാതെ തന്നെ അയാൾ മരിച്ചു.

    മരണാനന്തരം ഒരു കുന്നായി പുനർജ്ജനിച്ചു. അവിടെ ഭാര്യ ഒരു വീട് വെക്കുകയും ചെയ്തു. പക്ഷെഅയാളുടെ കടബാധ്യതകൾ ഭീമാകാരം പൂണ്ട മണ്ണുമാന്തികളായി വന്ന് ആ കുന്നും ഇടിച്ചു നിരപ്പാക്കി.

    ഇരയായി ജീവിച്ച രണ്ടു ജന്മങ്ങളും വിഫലമായി എന്ന് അയാൾക്ക് തിരിച്ചറിവുണ്ടായി. ഇതു വേട്ടക്കാരുടെ കാലമാണ്.

   അടുത്ത ജന്മത്തിൽ ഒരു ജെ.സി.ബി.യായിത്തന്നെ ജനിക്കണം.

                                                        2. നിയോഗം

   പുല്‍ച്ചാടി ഇലയോട് പറഞ്ഞു:

  “നിന്‍റെ നിറം സ്വീകരിച്ച് ഐക്യദാര്‍ഢ്യം പ്രഖ്യാപിച്ചവനെന്ന നിലയ്ക്ക് നിനക്കെന്നോടൊരു ബാധ്യതയുണ്ട്. ശത്രുക്കളില്‍ നിന്നെന്നെ രക്ഷിക്കുക എന്നത്. പക്ഷെ, ഒരു തവളയോ പച്ചിലപ്പാമ്പോ എന്നെ എളുപ്പം കണ്ടെത്തുന്നു. നീയന്നേരം നിര്‍വ്വികാരതയുടെ പുതപ്പണിഞ്ഞു പുണ്യാളനാവുകയാണ്”

   ഇല ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടിയോതി:

   “അവനവന്‍റെ രക്ഷ അവനവനില്‍ തന്നെയാണ് സുഹൃത്തെ. എന്‍റെ നിറത്തിലേക്കു സന്നിവേശിച്ച പോലെ ശത്രുവിന്‍റെ കണ്ണിലൊതുങ്ങാതെ അദൃശ്യനാവേണ്ടതും നിന്‍റെ മാത്രം ബാധ്യതയാണ്.ഞാന്‍ നിനക്കൊരു ഇരിപ്പിടം മാത്രമാണല്ലോ”

ഇലയുടെ വാക്കുകളുടെ പൊരുളിനുമേല്‍ പുല്‍ച്ചാടി കുറെ നേരം അടയിരുന്നു. പിന്നെ, തന്‍റെ നേരെ അടുത്ത ശാഖയില്‍ നിന്നും ഇഴഞ്ഞുവരുന്ന പച്ചിലപ്പാമ്പിന്‍റെ ആര്‍ത്തിക്കണ്ണുകള്‍ക്ക് നേരെ ജാഗരൂകനായി.

                                                            3. പ്രണയം

   “നീ ഭൂമി. ഞാന്‍ ആകാശം”

എന്‍റെ ഉപമ കേട്ട് ചിരിച്ചുകൊണ്ടവള്‍ പറഞ്ഞു.

  “എങ്കില്‍ നീ പെയ്തുകൊണ്ടേയിരിക്കുക. ഞാന്‍ നിറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരിക്കട്ടെ”

rahmankidangayam@gmail.com